kliefje.wordpress.com

Mijn reilen & zeilen. Mijn dagelijkse beslommeringen & verwonderingen. Ik raak niet uitgeschreven.


33 reacties

Winnares!

And the winner is…. Joke!  De online “randomcijfertrekkert” heeft haar eruit gepikt.

De gelukkige winnares is inmiddels gemaild en zal binnenkort haar pakketje ontvangen. Ik ben heel erg benieuwd wat ze er van vindt.

Bumaround: hartstikke bedankt nog voor het ter beschikking stellen van deze leuke prijs.

Ik maak meteen van de gelegenheid mezelf voor de aankomende weken af te melden, ik ga met zomerreces.

Ik zal op Facebook zo nu en dan nog wel een fijne vakantiefoto posten, dus als u me daar nog niet volgt en het leuk vindt op de hoogte te blijven van mijn reilen en zeilen > Klik en like!

Tot daar!

Of anders weer hier, ergens eind augustus zal ik me wel weer melden.

Goeie zomer allemaal :)


48 reacties

MeLuna.

Naar aanleiding van het blogje over de naderende vakantie en het précies zo uitkienen van mijn lichaam dat de eerste dag van de vakantie ook gezellig mijn happy period begint, kreeg ik reacties van een aantal vrouwen dat mij de menstruatiecup aanraadde.

Dat neemt natuurlijk niet het probleem van de PMS in de auto op de lip zitten van Vlam, op de bloedhete en retedrukke Franse tolwegen weg, maar ik kan me wél veilig in de zee begeven. De kans dat haaien me nu ruiken en verscheuren is miniem. En ik hoef ook niet vlak voor ik het water uitga, een touwtje achter één van mijn schaamlippen te frommelen en/of verplicht een bikinibroekje aan te trekken.

Ik heb nog getwijfeld over een kuurtje primolut deze periode, om de boel een week of 2 te verschuiven. Maar toegevoegde hormonen en ik zijn een lastige combi. Ik durfde niet. Vlak voor we op vakantie gaan. Dank je de koekoek.

Maar alles dat de menstruatie makkelijker maakt, juich ik van harte toe, dus ik googelde wat. En kwam uit op de website van Bumaround.

Want de MeLuna cup moest het gaan worden, na lang beraad en vergelijk en getob. Soft sprak me wel aan. Maatje M. Heb ik qua kleding al niet meer sinds ik 20 ben. In het cyaan. Roze vond ik te mutserig en eentje met glitters te feestelijk. Zó leuk is het nou ook allemaal weer niet.

Al betalende twijfelde ik echt enorm. Iets van 20 euro voor een cup en een sterilisatiebakje? Voor dat geld kon ik ook een paar fraaie merkpumps kopen op Marktplaats. En voor 50 euro schafte ik bijna 2 jaar geleden via MP 1000 tampons aan. Reken maar uit.

Ik was zéér sceptisch.

Dingen in je muts frommelen die er dan uren blijven zitten en die je en plus niet voelt? Right. Ik had er een hard hoofd in.

Ik had er een nog harder hoofd in toen het ding de volgende dag al arriveerde. Vanuit haar kekke zakje staarde het plastic eierdopje me aan.

En ik staarde terug.

Ik twijfelde er aan of we vrienden gingen worden.

En toen, hoera (right), toen werd ik ongesteld en kon ik ‘m uitproberen.

Ik vouwde het plastieken cupje in een zogenaamde “C” vorm en frommelde het naar binnen. Verkeerd om natuurlijk van de zenuwen, met de tuut naar boven. Shit. Met wat geroer en getrek kreeg ik hem er gelukkig weer uit. Leek me leuk als ik dat ding er niet uit had gekregen trouwens. Dat ik aan mijn werkgever had moeten vragen of ie me uit de brand wilde helpen. “Ha Peter. Koffie? Enne, mag ik je iets vragen?” Echt iets voor mij. Maar goed, poging 2 lukte. Ik had er een rood hoofd van. Hij zat. Ik draaide de cup enkele rondjes om haar uit te laten vouwen waardoor er een vacuüm zou ontstaan en ik kwam zuchtend overeind.

Het was raar maar waar, maar ik voelde er inderdaad niks van. Ik deed een mini spagaat. Buiten dat mijn heup bijna afbrak en dat niet leuk vond, helemaal niks. Ik sprong omhoog. Noppes. Ik raakte mijn tenen aan. Nada. Spande heel hard mijn bekkenbodemspieren aan en toen, helemaal in de verte, voelde ik het foreign object lichtjes zitten. Dat was alles. Daar kon ik absoluut mee leven.

Daarna begon het ellendige onwennige gevoel van “vertrouwen op”. Ik vertrouw op helemaal niks behalve mezelf. Voor all security trok ik een zwarte broek aan. Want stel je voor dat het cupje ineens besloot los te laten? Of dat ie vol zat?

De eerste 2 dagen heb ik dat ding tot vervelends toe -overigens onnodig want er lekte helemaal niets, hoezee!- eruit gehaald en schoongemaakt.

En dat, lieve mensen, is echt het enige nadeel dat ik kan verzinnen aan de menstruatiecup. Dat gewroet in je vagina en dat enigszins onsmakelijke van het leeggieten en schoonspoelen.

Maar alles went, dus ik denk dat wanneer ik 2 cycli verder ben, ik niet anders weet. Ik kan me het getob ooit met tampons ook nog goed voor de geest halen.

MeLuna gaat lekker mee naar Spanje! Weer een zorg minder.

En nou het écht leuke nieuws: ik mag, in samenwerking met Bumaround, een starterssetje verloten! Een cup, een desinfectiebeker en een reinigingssetje.

Hoe leuk is dat!?

Reageren kan tot en met aanstaande zondagavond 19 uur. En maandagmorgen maak ik de winnares bekend.

Oh ja: het is handig gezien de aankomende vakantie en komkommertijd als je ook even reageert met je echte, in gebruik zijnde e-mailadres (wat niet zichtbaar is op dit blog, maar alleen ik kan zien), want dat kan ik je maandag ook even mailen over hoe nu verder.

Oh ja 2: en vermeld ook even als je ‘m niet wilt, maar alleen wilt reageren. Want dat mag ook nog steeds ;)


17 reacties

Verzoeknummertje 6.

Dit laatste verzoeknummertje gebruik ik om alle andere vragen in het kort te beantwoorden.

Harriet vroeg me of ik een stresser ben als we op vakantie gaan? Nee, nul. Ik pak binnen 5 minuten een koffer in, gooi dat wat ik nodig heb in een toilettas en ben weg. Ik probeer zo min mogelijk mee te nemen. De kleding die ik aan heb, een jurkje, mooie oorbellen en hakken voor als we uit eten gaan, een paar schone onderbroeken, bedsokken, een extra shirtje en een trui. Wat betreft die toilettas: tijdens de vakantie maak ik me niet op, dus dat scheelt. Verder wél DEET 50% en zonnebrand factor 30. En een tasje met medicatie, met spullen tegen ontstoken ogen en vaginale schimmels, vrachten pijnstillers en laxeerpillen… Ik ben op alles voorbereid. Beroepsdeformatiedingetje denk ik.

Wél ga ik zo stijf als een plank de auto in omdat de laatste werkweken voor we op vakantie gaan, extreem druk zijn. En mijn werkgever de gave heeft op allerlaatste moment ineens nog van alles van me te gaan vragen en verlangen. In gedachtes heb ik al diverse uzi’s op hem leeggeschoten…

Wat ik ga doen met mijn werk wilde Loesje weten. POH GGZ erbij doen? Nee. Ik heb er over nagedacht maar het is niets voor mij. Ik ben daarvoor te hard en te veroordelend en ik kan er niet tegen als mensen hun afspraken niet nakomen. Borderliners en verslaafden en ik (om maar een voorbeeld te noemen) zijn een zeer slechte combi. Ik ben niet goed voor hen en zij op hun beurt zouden mij een hartinfarct van de stress bezorgen. Laat mij maar lekker aanmodderen met mijn diabeten en bejaarden. Daar ben ik goed in en voel ik me lekker bij. Ik denk er wel eens over na om een opleiding tot diëtist te gaan doen. Maar aan de andere kant: ik heb het al druk genoeg.

Djactief wilde weten hoe het tussen mij en mijn groene (wandel)schoenen gaat. Tsja. Momenteel is het rustig. Te rustig naar mijn zin. Mijn vaste wandelvriendin is op vakantie (normaliter lopen we elke week een keer) en Vlam heeft geen zin meer. Jill heeft het te druk met werk en paard en dus moet ik in mijn uppie. Ik ga echt wel eens zo nu en dan alleen op pad, maar echt leuk vind ik dat niet. Gelukkig heb ik een onderbuurman waarmee ik af en toe wandel. Gezellig! Overigens vind ik rondjes van zo’n 11-12 kilometer voldoende. Zeker nu het wat warmer is. Ik ben meer een slecht weer wandelaar geloof ik.

Di Mario vroeg me wat ik meemaak onderweg naar mijn werk. Ik fiets al bijna 10 jaar elke dag hetzelfde stuk en dat is buitengewoon suf. Ik heb mijn werkgever voorgesteld vanaf een mobiele locatie te gaan werken zodat ik elke zoveel weken ergens anders naar toe kan fietsen. Wil ie niet. Jammer.

De enige die nog zijn best doet de boel een béétje spannend te maken, is de gemeente. Dankzij werkzaamheden aan het spoor, is het elke dag weer de vraag hoe ik aan de overkant geraak. Het is “grappig” om te zien hoe die oplossingen bedacht worden. Ik denk door een notoire autorijder die al in geen jaren op de fiets heeft gezeten, want sóms! Aarrggh! Ik noem een veel te steile trap met fietsgoot, waardoor je amper omhoog komt. Waardoor ik al menig bejaarde een kontje heb moeten geven om boven te komen.  Of wat te denken van trappen met fietsgoten die de eerste 2 trajecten, tussen de diverse plateaus in, aan de rechter kant zitten en de laatste ineens aan de linker kant? Waardoor je dus je fiets halverwege moet “ompakken”?

Ik vind dat die (waarschijnlijk veel te dikke en rokende) ambtenaar die zulke oplossingen verzint, dat traject zelf een een keertje moet afleggen… In de zeikende regen. Met volle fietstassen én zo’n ter aarde stortende bejaarde. Zal ‘m leren.


38 reacties

Verzoeknummertje 5.

DHK40 vroeg me op de valreep een blogje te schrijven over mijn schoenen.

Tsja.

Die heb ik wel ja.

Zomaar een paar…

Ik gok (maar weet het niet zeker) een paar of 60 op dit moment. Tellen is lastig. Ze zijn verspreid over 2 kasten en 3 curverboxen. De wintercollectie is momenteel netjes opgeborgen en alleen de zomerschoenen liggen voor de pak.

Van die 60 zijn er 2 paar platte schoenen. Waar ik op wandel en meer niet. De rest is gehakt. Hoe hoger de hak, hoe mooier. Ik kan er ook heel goed lopen, mij maakt het niet uit of ik platte schoenen draag, of pumps met 12 centimeter hak. Ik zou zó mee kunnen doen met de stiletto-race. (Als ik überhaupt zou kunnen rennen dan hè? Mijn heup breekt al af na 100 meter.)

Ik heb duidelijk iets met schoenen ja. Mijn excuus is dat ik niet de enige ben met die afwijking: ik ben omsingeld door lotgenotes, heel veel vrouwen die ik ken, zijn behept met dezelfde tic. Ik kan er niets aan doen. Het zit in mijn genen.

Soms komen er per maand wel 2 paar bij. Heel erg.

Wat ik trouwens wél doe, ik schaf ze eigenlijk nooit voor de volle mep aan. Ik heb amper schoenen waar ik echt de oorspronkelijke prijs voor heb betaald. Ik koop sowieso alles in de sale. Maar meestal op Marktplaats. Dure schoenen die vrouwen die net zo gek zijn als ik, in een opwelling hebben gekocht, voor weinig. Heerlijk. En ik doe mee met suffe online onderzoeken, beoordeel praatjes die artsenbezoekers met mij hebben gehad en ontvang daarvoor Irischeques. Alles dat ik op die manier bij elkaar sprokkel, gaat op aan schoenen. Dat is echt voor mijzelf bestemd. Niks in de huishoudpot. Ik ben daar gek zeg.

Vlam voedt mijn verslaving ook. Als we op vakantie zijn en een stadje bezoeken, sleurt ie me altijd mee een schoenenwinkel in.

Ik heb schoenen in alle kleuren van de regenboog.

Ik heb ook heel veel zogenaamde zitschoenen. Waar je eigenlijk alleen maar mooi mee op kan zitten. Hakken waar je na 5 minuten al drukplekken hebt, of een brandende voorvoet. Die verkeerd gemaakt zijn, waardoor de drukverdeling in de schoen niet goed is en je er bijna niet op kunt lopen. Waarmee ik nét vanuit de auto naar een restaurant kan wandelen en halverwege de avond niet durf te gaan plassen omdat ik bang ben in een volle hut op mijn plaat te gaan. Schoenen die niet goed gemaakt zijn en een flesje wijn nuttigen, is een slechte combi.

Sommige had ik zelfs nog nooit aangehad. Alleen met passen. Die wilde ik dan gewoon “voor de heb” hebben. Maar ze bleken voor geen meter te lopen, of toch wel een tikkie te ordinair voor naar mijn werk, iets te klein of gewoon niet erg praktisch.

De exemplaren waar die echt al die tijd al ongebruikt in de kast stonden, heb ik de afgelopen maand verkocht op Marktplaats.

U mag 3 keer raden wat ik van de opbrengst aanschafte.

Juist ja.

Galactik pumps van Steve Madden. Die had ik namelijk nog niet. Met van die glittersteentjes.

Zucht…

Zijn ze niet prachtig?

Steve-Madden-Womens-Stiletto-Pumps-Heels-Dress-Shoes-Galactik-Bright-Multi-Pic1

 


15 reacties

Verzoeknummertje 4.

Op verzoek van Marian een stukje over exen.

Daar moest ik even over nadenken. Lastig hoor. Waar moet je beginnen aan iets dat geëindigd is?

Een jaar of 4 geleden deed ik mee aan een challenge en ik dacht deze opdracht in dit geval maar weer eens uit de kast te trekken. Eén van de schrijfopdrachten was deze leuke: a short note to each of your exes.

Aan ál mijn exen wordt echt te gortig, dan zou ik een klein boek moeten uitgeven, één en ander is niet te vangen in een blogje van pak ‘m beet 500 woorden. Ik beperkte me bij deze opdracht dus tot de mannen met wie ik heb samengewoond. 2 stuks. Eerlijk gezegd hebben alle andere ex-vriendjes ook niet echt indruk gemaakt. Ze maakten alleen een korte tijd van mijn leven uit. Ik heb het bed met ze gedeeld, maar niet mijn diepste gevoelens. De echte Klivia hebben ze nooit leren kennen. Het is echt niet zo dat ik als ik een exen feestje zou geven, ik de Arena af zou moeten huren, maar ik weet ook écht niet van allemaal meer hoe ze heetten of wanneer ze precies deel uitmaakten van mijn leven.

Goed: 2 korte berichtjes aan mijn 2 exen. Komt ie.

Met nummer 1 heb ik samengewoond van mijn 19e tot mijn 21e. Hij is talloze keren vreemd gegaan terwijl ik hard aan het werk was om zijn rekeningen te kunnen betalen. Daarbij zoop hij behoorlijk, ook overdag op zijn werk, en was hij echt ongelofelijk lui. Ik ben in 1995 bij hem weggegaan, een eeuwigheid geleden. Gevoelens ten aanzien van hem heb ik allang niet meer, ook geen negatieve. Het is dat ik met zijn jongere broertje bevriend ben, anders zou ik nooit meer aan hem denken. Dus wat zou ik hem schrijven als ik dat zou moeten doen? Zoiets?

Dag R,
Ik had gehoopt dat je van je fouten zou leren, dat je in de afgelopen 20 jaar geëvolueerd zou zijn. Helaas niet. Zonde van je mooie gezin. Je had het allemaal. En o ja: mag ik alsjeblieft mijn boeken terug? Je bent toch te dom om te lezen.
Dank. Klief.

Op mijn ex-echtgenoot ben ik ook allang niet meer boos. Een week of 3 nadat ik bij hem weg was gegaan, was ik op de praktijk en mat ik mijn bloeddruk op. Ik bleek ruim 160 over 110 te hebben (normaalwaarde voor iemand van mijn leeftijd is 120/80) en ik realiseerde me dat boosheid niet helpt. Je maakt er alleen jezelf mee kapot. En toen heb ik alle negativiteit -floeps- los kunnen laten. Achteraf kijk je een koe in zijn kont tenslotte. Ik moet hem eigenlijk dankbaar zijn: zonder hem was ik nooit in de Randstad komen wonen en had ik Vlam nooit ontmoet.

Ieder eind, elke beslissing, opent een wereld aan nieuwe mogelijkheden.

Ik heb eigenlijk maar twee dingen die ik hem wil zeggen:

What goes around, comes around.

en

Hasta la vista, flapdrol.

Ik hoop namelijk wel oprecht dat hij ooit nog eens wordt afgerekend op alle ellende die hij mij, maar ook mijn voorgangsters (en ongetwijfeld de talloze vrouwen na mij) heeft aangedaan. Ik geloof in dat je krijgt wat je verdient, dat je oogst wat je zaait. Ik heb er alle vertrouwen in.

Tenslotte heb ik uiteindelijk óók gekregen wat ik verdien… :)