kliefje.wordpress.com

Mijn reilen & zeilen. Mijn dagelijkse beslommeringen & verwonderingen. Ik raak niet uitgeschreven.


23 reacties

Hormonenupdate.

De vaste lezer(es) weet dat ik geheel tegen mijn denkwijze in (als beoefenaar van de reguliere geneeskunde zijnde), bij een homeopaat loop vanwege PMS, en zelfs misschien wel beginnende overgangsklachten.

Sinds september bezoek ik soms, en mail ik regelmatig met Klazien uut Zalk.

We zijn begonnen met Nux Vomica. Tegen de agressie. Vlam verwoordde het zo: er is niks aan de hand, we hebben het gezellig, lachen, zijn ontspannen, ik loop even weg om de wijn uit de koelkast te halen, jij staat achter de deur en stompt me uit het niets vol op mijn neus. Dat klopt aardig met hoe het is. Ineens is het er, die woede. Om niks. Uit het niks. Om Vlam die te hard ademt. Of uren aan zijn nagels zit te kluiven. Om een tafel die niet snel genoeg gedekt is.

De hormoonheks werd verslagen door de nux en toen kwam het huilende hoopje niks. De stoere chick die overal om moest huilen. Pindakaas op bij AH? Boehoe. Vlam die zei dat de broccoli deze keer wel heel erg beetgaar was. Tranen. Een werkgever die bot deed? Bijten in mijn onderlip om maar niet in janken te hoeven uitbarsten.

Klazien opperde Natrium Muriaticum.

Dat bleek een ramp. Ik schoot vól een state of mind in die ernstig veel weg had van een depressie.

Op het dieptepunt ben ik zelfs een keer ‘s middags met een dikke oxazepam huilend terug naar bed gegaan.

De Natrium flikkerde ik in de container en ik mailde Klazien. Au secours!

Ik moest van haar op consult verschijnen om mijn hele verhaal goed uit te leggen.

Ignatia leek haar wel wat na het gesprek dat we hadden. Ook wel de homeopathische Prozac genoemd. Ze stuurde me per post een zakje met een aantal korrels.

En geloof het of niet, maar in de afgelopen 2 maanden heb ik amper tot niet gehuild. Zelfs in de periode dat we ons druk maakten om Jill en de bioloog, hield ondergetekende het droog. Waar ik normaal dozen Kleenex er doorheen zou hebben gejast, was ik de rots in de branding. Zei iemand iets onaardigs? Het gleed van me af als water van een eend. Pindakaas op? Boeien. Dan halen we die van de week toch gewoon een nieuwe pot?

Ik stond versteld van mezelf.

Even was ik blij dat het beest onder controle was.

Tot de hormoonheks de afgelopen cyclus ineens weer de kop op stak. Eerst dacht ik dat ik met het verkeerde been uit bed was gestapt toen ik me nogal stoorde aan futiliteiten. Een blaffende hond, een jankend kind, een nagelbijtende Vlam, standje bejaardenhuis op de tv…

Maar nee. Ze bleef, de trut. Een dikke 5 dagen. Waarin ik verschrikkelijk ontzettend mijn best heb gedaan het niet te laten merken. Wat een hoge bloeddruk opleverde.

Na het weekend mailde ik wederom Klazien en ik vertelde haar dat ik blij was met zowel de Ignatia en de Nux, maar dat ik het idee had dat er een balans tussen die 2 moest komen. Stoppen met de 1 en starten met de ander was alleen tijdelijk een oplossing.

En dus ga ik vanaf heden de beide korrels gebruiken, de ene week de één, de andere week de ander.

De eerste nux heb ik inmiddels genomen.

En nou maar hopen dat dit de truc is.

Fingers crossed.

Ik ben het wel aardig zat ondertussen…


43 reacties

Overgevoelig.

Onze poes Misty is nogal van de overgevoelige.

Ze is de eerste jaren van haar leven gebruikt als fokpoes, heeft een aantal nestjes gekregen en is toen gesteriliseerd en naar baasje 2 verhuisd. Henk uit Zwolle.

Henk was vrachtwagenchauffeur en zelden of nooit thuis en Misty kwijnde weg bij hem.

Dus toen werd ze op Marktplaats gezet waar wij instant enorm op haar vielen en stante pede naar het oosten reden om haar op te halen.

Inmiddels hebben wij haar een anderhalf jaar en is ze aardig ontdooid.

Maar dat heeft wel even geduurd.

Door bovenstaande ellende is ze niet erg goed gesocialiseerd en is ze behoorlijk bang voor alles en iedereen. Als Jill de dop van een fles cola afdraait en het koolzuur sist, rent Misty weg. Dan zie je zo’n harige streep voorbij schieten. Hebben we visite, dan blijft ze doodstil met enorme angstogen in haar mandje liggen en kijkt de indringer(s) bijna weg. Overigens een hele verbetering, want tot voor kort schoot ze meteen onder de bank, waar ze uren bleef liggen. Als de bel gaat omdat ik weer eens een paar schoenen ergens op de kop heb getikt, en er een bezorger aan de deur staat, is mevrouw pleite. Als ik de woonkamer binnenstap met een fles Pledge in mijn hand, rent ze de trap op naar boven om daar trillend en helemaal plat naast de droger te gaan liggen. Want na de Pledge komt er nóg iets engers namelijk; de stofzuiger.

Eigenlijk had Misty allang haar vaccinaties moeten hebben, maar autorijden is niet te doen, zelfs niet een kwartiertje naar de dierenarts. Vanaf het moment dat je haar in een mandje frommelt, slaat de stress toe. Dan gaat ze van pure ellende kwijlen. En ik heb het dan niet over een beetje vocht… Nee. Hele draden komen eruit, alles om haar heen is zeiknat. Ik heb nog nooit zoiets gezien. Bizar.

Sinds kort is ze hartstikke van slag en heeft ze qua gedrag een enorme terugval. Ineens gaat ze zich steeds verstoppen. Kruipt ze achter dozen, is ze meerdere malen per dag op de overloop te vinden, waar ze eerst eigenlijk nooit kwam. Ze blaast naar ons, als we iets onverwachts doen. Ze is rusteloos, mauwt meer. Wil constant van binnen naar buiten, staat dan als een gek voor de deur te mauwen en als ze door de deur is, wil ze meteen weer terug.

Zelf denk ik dat het door de schoonmaakster komt die sinds een maand of 2 om de week langskomt. Niet dat ik haar ervan verdenk Misty stiekem te mishandelen als we er niet zijn, maar het feit dat er iemand in ons huis komt als wij er zelf niet zijn, die “en plus” ook nog eens die buitengewoon enge stofzuiger ter hand neemt en dingen verschuift en opendoet en schoonmaakt, brrrrrrr….

Nou doe ik veel voor Misty, ik heb ook écht heel gek op onze haarbal, maar mijn reddende engel gaat mooi niet meer weg. Mán, wat word ik blij van haar. Het is een zegen thuis te komen in een schoon huis.

En dus plugden wij enigszins wanhopig, afgelopen zondag, een Feliway verdamper in een stopcontact.

En geloof het of niet, maar mevrouw is als bij toverslag weer haar oude, relaxte zelf.

Ik ben in shock.

En blij.

Voor Misty.

Maar ook voor mezelf. Want er zou wel wat meer dan een verdamper aan te pas moeten komen om mij weer rustig te krijgen, als ik noodgedwongen mijn schoonmaakster de laan uit had moeten sturen…

feliway-doftavgivare


19 reacties

Nascholingen.

Ik schreef er al veel vaker over: over mijn pesthekel aan nascholingen.

Ik houd ervan om nieuwe kennis in mijn hoofd te proppen. Ik ben nog steeds een soort spons en bijna alles wat ik hoor en lees, onthoud ik.

Daar heeft het dus niet mee te maken.

Een maand geleden nog, had ik een soort mini symposium en onder andere was daar een geriater. Die vertelde 20 minuten lang over de mondzorg bij bejaarde mensen. Zó ontzettend boeiend. Na afloop ben ik naar hem toe gelopen, heb hem een hand gegeven en bedankt voor zijn verhaal. En vroeg ik hem of hij als-je-blieft een avondvullend programma wilde maken, want dan zou ik ook komen. Hij was een verademing tussen al die déjà vu’s die ik normaal bijna maandelijks herbeleef.

Het is sowieso echt een gave als iemand boeiend kan vertellen. De specialisten, professoren en aanverwante figuren waarnaar ik met enige regelmaat ademloos dien te luisteren na al een lange werkdag achter de kiezen te hebben gehad, maken er veelal echt een potje van. Stotterend, gewoon tekst oplezend, stuntelend, monotoon, zonder grapjes en humor. Er zijn er bij bij wie je bij de voorstelronde al je haren uit je hoofd wilt trekken. Waarbij je hoopt dat het zojuist genuttigde broodje verlepte zalm dat werd geserveerd, nare bacteriën bevat, zodat je projectielbrakend de hele tafel onderkotst en het pand mag verlaten.

Om bovenstaande saaiheid ben ik buitengewoon selectief als het aankomt op nascholingen. Als Max Jebbink, een internist uit de buurt ergens naschoolt, teken ik in, wat het ook is. Ik hang altijd aan zijn lippen. Idem dito wat betreft Judi Tromp, verslavingsarts uit de Jellinek. Ik heb al 4 keer dezelfde nascholing bij haar gevolgd. Niet dat ik daarmee iets nieuws leer, maar ik kom in ieder geval aan mijn verplichte uren/punten. Scheelt een slok op een borrel.

Vandaag, morgen en overmorgen zit mijn werkgever op Terschelling om 3 dagen lang bijgeschoold te worden. Omdat ik zonder arts in het gebouw geen medische handelingen mag uitvoeren, ben ik verplicht vrij.

Uiteraard heb ik ook nog tijd genoeg ingebouwd voor koffietjes op terrassen, op lunches en luieren. Geen zorgen om mij.

Maar ook ik ga aan de nascholingsbak en ga mijn hoofd volstouwen met saaie weetjes, met dingen die mij allang bekend zijn, maar die ik elk jaar verplicht dien te herhalen.

Gelukkig niet in smakeloze van der Valk zaaltjes, gelukkig niet met salades met dooie uitblik apsperges, met stoffige plastic planten, schuifwanden en systeemplafonds. Noch word ik doodverveeld door mensen die eigenlijk beter boswachter hadden kunnen worden.

Niets van dat alles.

Happy, happy, joy, joy… Ik ga aan mijn eigen eettafel zitten, op mijn eigen lekkere stoel, met heerlijke espresso, met de poes als gezelschap en mijn paarse koptelefoon op mijn hoofd.

Ik heb 4 e-learnings die ik wil gaan doen in de aankomende dagen.

Ik hoop wel dat ik de discipline kan opbrengen. Want ik ken mezelf: als ik zulke dingen moet gaan doen, vertoon ik zwaar studieontwijkend gedrag. Dan móéten de planten ineens water, is er altijd wel een wasje dat gedaan moet worden, of een lade die hoognodig opgeruimd dient te worden.

Wat dat betreft hebben die op-locatie nascholingen wel een punt voor op thuis studeren.

Ieder voordeel heeft zijn nadeel.


33 reacties

Zonnebrand.

Ik ben er klaar voor, voor de zomer! Gisteren heb ik al mijn schoenen omgewisseld. En ik heb de afgelopen dagen al met zonder jas op de fiets gezeten, heerlijk. Mijn teennagels zijn keurig gelakt en de eerste week peeptoes zit er alweer op.

En ik heb net, voor ik aan dit blogje begon, onze zonnebrandsmeersels bijgevuld voor het aankomende seizoen, online. Ik bestel dat spul altijd bij een Belgische apotheek omdat dat voordeliger is dan wanneer ik het hier in Nederland in een fysieke winkel zou aanschaffen.

En daarbij: het moet speciaal spul zijn. Wat ik wil is hier niet overal te koop.

Jill heeft namelijk last van zonneallergie en tot voor kort hadden we daarvoor Contralum Ultra, op recept, via de huisarts. Dat hielp aardig. Ware het niet dat het alleen te verkrijgen is met factor 7 en dat vind ik aan de lage kant. Jill is ondanks dat spul helaas toch een aantal keer verbrand. En dus ben ik verder gaan zoeken.

Vorig jaar hebben we met groot succes de crèmes van La Roche Posay gebruikt, uit de Anthelios serie.

Die zijn te verkrijgen in factor 30 en 50.

Ik ben namelijk een enorme muts op het gebied van zon.

Ik ben -ik geef het toe- enigszins angstig om huidkanker te krijgen. Niet zo gek als ik de berichten lees: vorig jaar kwamen er in Nederland 40.000 nieuwe gevallen bij!

Maar mijn bijna zonnefobie is ook gericht op mijn ijdele kant; ik wil niet voortijdig een ouwe kop krijgen.

Zon is echt funest voor je huid.

En ik koester mijn perzikenhuidje.

Al vanaf dat ik puber ben, ben ik zeer voorzichtig met zon. Ik zat altijd alleen maar in de schaduw, liet me nooit zien op het strand en smeerde me suf. Ik was echt spierwit. En met mijn knalrode lippen en zwartgeverfde haren, was ik de eerste Gothic van Nederland denk ik.

Ik heb tot een jaar of 4 geleden ook altijd een dagcrème met een hoge beschermende factor gebruikt. Tot bleek dat ik hartstikke laag in mijn vitamine D zat. Ik overdreef dus nogal.

Leuk als ik straks een mooie huid heb, maar als ik tegelijkertijd door mijn extreme zononthouding botontkalking heb en voortijdig een heup breek, heb ik er niet zoveel aan. Wat heb je eraan om prachtig geconserveerd in een bed in een verzorgingstehuis te liggen tenslotte?

In ieder geval: sindsdien durf ik zonder bescherming de straat op.

Maar als ik naar het strand ga, of ga wandelen, dan smeer ik mezelf goed in. Met minstens factor 30.

En op het strand ben ik die vrouw die altijd onder een parasol zit. Met het grootste gedeelte van de dag een handdoek op haar decolleté. Want als ik iets niet wil, is het zo’n te bruine hals. Je ziet ze vaak in jachthavens, van die dames in blauw/witte kleding, met al hun goud om en aan, met van die bruine, uitgedroogde, leren lappen in hun topje. U weet vast wel wat ik bedoel. Gruwel!

Voor als ik u nog niet genoeg heb laten schrikken, klik hier voor een paar fraaie foto’s.

Zelfs binnen ben je niet veilig.

Need I say more?


28 reacties

Schoenengek.

“Gooi nooit je oude schoenen weg voordat je nieuwe hebt” is een spreekwoord dat niet echt op mij van toepassing is.

Wat heet: nul zelfs. Ik blijf nieuwe schoenen kopen zonder mijn oude weg te gooien.

Vorige week heb ik echter bij hoge uitzondering (schoenen krijgen bij mij namelijk niet eens de kans te slijten, daarvoor worden ze teveel afgewisseld.) na jarenlange trouwe dienst afscheid moeten nemen van mijn geliefde muisgrijze enkellaarsjes van Nine West. Eigenlijk konden ze al maanden niet meer. Het leer vertoonde barstjes, was vaal op de neuzen, er zaten diverse krassen op en ik had al een paar keer de hakken laten vernieuwen.

Toen ik vorige week de trappen van ons portiek afdenderde en voor de tigste keer mijn hiel schraapte langs de stenen traptreden, beschadigde ik ze nog meer. “Weggooien is zonde, gun schoenen een tweede ronde” leek me in dit geval niet meer de moeite waard en dus heb ik ze met enige tegenzin in de container gegooid. Jammer.

Echter niet lang getreurd…

In het kader van “the queen is dead, long live the queen” heb ik meteen maar een stel vervangers gescoord. Een paar heuse zebraschoenen van Jimmy Choo.

Weliswaar uit de collectie van H&M, maar hé, een kniesoor die daar op let.

Ik vind ze meer dan tof en ik ga er de aankomende lente plus zomer met heel veel plezier op lopen.

Dinsdag komen ze, ik kan niet wachten.

Meteen dan ook maar even de aankomende week mijn schoenen omwisselen. In de 3 Curverboxen op de overloop zitten al mijn zomerschoenen.

Me dunkt dat het nu met het mooie weer nu ein-de-lijk een mooi moment is om alle laarzen in die boxen te proppen en alle sandaaltjes, slippertjes, sleehakken en peeptoes naar de schoenenkast beneden te verhuizen.

Alleen om die reden al ben ik blij dat het weer beter is.

(En om de rosé natuurlijk. Vrijdag maakten Vlam en ik de eerste 2 flessen al soldaat. Zálig!)

Ik heb trouwens geen idee hoeveel schoenen ik heb. Bij de laatste telling waren dat 60 paar. Maar omdat er (niet lachen) echt wel een paar per maand bij komt, heb ik geen idee over de huidige tussenstand. Als ik ze inderdaad van de week om ga wisselen, zal ik ze weer eens tellen.

Overigens geef ik er amper geld aan uit. Het is voor mij een sport ze zo goedkoop mogelijk te scoren. Voor 11 euro in een Franse supermarkt, voor 6 euro op Marktplaats. Ik zoek elke avond wel even kort naar bepaalde merken die ik mooi vind en als je je best doet en per mail wat onderhandeld, kun je voor weinig te slag slaan.

Zo heb ik hele fraaie hakken van Kurt Geiger. Nieuwprijs 250 pond. Ik had ze voor 30 euro. Mijn Steve Madden zilveren hakken (in de winkel voor 120 euro) had ik voor 15. Prachtige zeegroene peeptoes van Monique Collignon voor 14.

En onderstaande beauties komen voor nul komma nul mijn kant op. Eigenlijk voor 30. Maar ik doe online mee met suffe onderzoeken en daarvoor ontvang ik geld. Als ik dat geld op mijn betaalrekening laat staan, gaat het op aan de dagelijkse boodschappen, en dat vind ik zonde.

Het wordt bij mij dus meteen omgezet in schoenen. Verslaafd als ik ben.

choo