Plogje 16

Naamloos6
Aan de blauwe wijn. Hij was lekker, maar het blijft vreemd. Ergens tussen oog en mond, ontstaat er kortsluiting.
2016-08-19_15.05.27
Niet de beste foto, maar ik maakte van de schelpen uit Mimizan een mobile. Ik schrok er zelf van. Ik en creatief. Het moet niet gekker worden.
20160819_085458
Ik weet niet wat het ineens vandaan kwam. Ik denk uit een soort verlangen deze vakantie toch te willen vasthouden, ondanks dat het niet de allerleukste was. Zoiets?
unnamed
Op Booking vulde ik nog even de enquête in. over ons verblijf in Caen. Verwarring alom. Zijn we nou een ouder óf een jong stel?
20160824_143231
Gisteren ging ik aan de wandel. Ik was als een tomaat. Vriendin Karin wilde dat liever dan ons geplande uitje naar de horecagroothandel. Persoonlijk was ik meer een voorstander van die énorme koelcel die ze daar hebben. Maar ja…
20160824_144316
Mijn kop was zo rood, dat ik gewoon vloekte bij mijn ijsje :D
20160824_091344
Zo nu en dan ga ik vreemd met wat koolhydraten. En lékker dat dat is. Roggebrood met geitenkaas. Wat een feest.

Oeps, golfje!

Toen Vlam en ik die zaterdagmiddag, die inmiddels alweer eeuwen geleden lijkt, aankwamen in Mimizan, gingen we uiteraard meteen even naar het strand. Spullen een plek geven, boodschappen opruimen, wijn koud leggen, bikini aan en gaan.

Het water was zalig. Fris en bruisend. We hebben een half uurtje in de zee gelegen en zijn toen overgegaan tot de orde van de dag: rosé.

De tweede dag was het andere koek. Woeste golven. Precies zoals ik me kon herinneren van het jaar daarvoor. Mimizan is niet voor niets een plaats waar heel erg veel surfers naartoe komen tenslotte.

We gingen te water.

Vlam is handig met golven. Die weet precies wanneer hij óf er overheen moet springen, óf er doorheen moet duiken. Hem gebeurt nooit wat.

Ik ben -zoals wellicht al bij u bekend- van het onhandige type mensch. Ik struikelt tig keer per dag, ik verstap me regelmatig, ik val van stoeprandjes, stoot mijn hoofd tegen ruiten van etalages omdat ik denk dat ze verder weg zijn, verbrand me met koken, giet net zo makkelijk theewater over mijn handen. Kortom: u begrijpt me wel.

Golven en ik zijn een buitengewoon onhandige combi.

Vlam weet dat ook. En dus sommeerde hij me nogal streng goed naar hem te luisteren. (Normaliter gaan daar mijn haren van omhoog staan en doe ik het juist niet. In dit geval zette ik me over mijn aversie tegen despoterige mannen heen en liep volgzaam achter hem aan. Het was beter voor mijn gezondheid.) Vlam trok me mee, dieper de zee in.

De eerste tien golven gingen prima. Als een volleerd golvenspringer trotseerde ik ze.

Daarna raakte ik afgeleid.

Ik keek héél even naar het strand.

Moet je dus niet doen.

Ik werd overspoeld door een énorm exemplaar.

Die me zo meters ver het strand opflikkerde.

Een paar seconden zag ik niets, alles was donker.

Toen kwam ik weer boven water. Proestend.

Ik krabbelde weer overeind maar toen kwam de volgende golf er alweer aan.  En ook die wierp me met woest geweld het strand op.

En passant voelde ik dat mijn bikini verdween en mijn rechter tepel door het zand eraf werd geschuurd. Heerlijk.

Toen ik weer veilig op het strand stond, zag ik bedroevend weinig. Aan de rechterkant miste ik een contactlens. En mijn linkeroog brandde als de hel en ik kon ‘m amper openhouden. Hoornvlies beschadigd door het zand.

Vlam, die me in eerste instantie smakelijk uitlachte, was inmiddels het lachen vergaan en kwam bezorgd op me af gelopen.

De rest van de middag is oma veilig op haar strandstoeltje blijven zitten. Zonder lenzen want ik kon het mijn ogen niet aandoen die dingen er weer in te frommelen. Met zonnebril, want ze deden aardig zeer.

Idem dito wat betreft de plek waar ooit mijn tepel zat.

En mijn schouder.

Maar dat wat het ergst eraan toe was, was mijn eigenwaarde.

Ik heb voor héél veel mensen een onvergetelijke show weggegeven die middag. Ik hoop niet dat iemand het heeft gefilmd…

WhatsApp Image 2016-08-14 at 11.04.10 (1)

Preutse toestanden

Nou ben ik misschien niet echt een graadmeter, omdat ik een voorkeur heb voor nakend op het strand rondlopen en daarbij ook nog eens bedroevend weinig schaamtegevoel heb, maar het valt mij op dat de jeugd van tegenwoordig wel heel erg preuts is. Of heb ik het nou mis?

Jill en BFF hebben nog nooit elkaars borsten gezien, laat staan de rest.

Omkleden doen ze apart van elkaar. Als ze hun truitje uittrekken, draaien ze de rug naar elkaar toe. Want stél je voor.

Douches en toiletten gaan hermetisch op slot en ze wachten keurig voor een gesloten deur tot ze aan de beurt zijn.

En ze zijn daar geen uitzondering in.

Ik was in shock toen ik het hoorde.

Zó verschillend met toen ik puber was.

Vroeger, als ik logeerde bij mijn beste vriendin, sliepen we (half)naakt bij elkaar in hetzelfde bed. Zij had een douchecabine in haar keuken staan en als zij of ik daar onder stond, dan zagen we -oh horror- elkaars tepels en schaamlippen. Ik vond het de normaalste zaak van de wereld.

Thuis lopen we ook bloot rond van en naar de badkamer of als we ‘s nachts moeten plassen. Hebben we altijd ook zo gedaan.

Ineens, een jaar of drie (?) geleden spotte ik mijn kind in een handdoek in de gang. Schichtig om zich heen kijkend, als de wiedeweerga richting douche gaand. Als de dood dat ik haar blote lijf zou zien.

Ik heb er nooit wat van gezegd, zal dat ook nooit doen. Moet ze lekker zelf weten. Het mag. Maar eigenaardig vond en vind ik het wel.

Ook typisch: op het strand wordt er uitgekleed achter een grote handdoek. Volgens mij trekt die onhandige en langdurige show die je daar geeft, veel meer bekijks dan wanneer je even -rats, rats- je broekje van je billen aftrekt en een ander exemplaar aantrekt. Maar ik schat dat wanneer je dat zo doet, je zeker wel drie hele seconden je kont open en bloot laat zien aan de hele goegemeente. Moet je toch niet aan denken?

In Mimizan hadden we aan de kant waar andere bewoners van het erf ook liepen, de badkamer. Met raampje. Zonder gordijntje of van dat plakplastic. Maar je moest wel verdomd goed je best doen om daar iemand onder de douche te zien staan. En dan misschien net het hoofd, want de rest van het lichaam verdween achter de muur.

“Wedden dat daar iets voor gehangen gaat worden?” zei ik nog gniffelend tegen Vlam, toen Jill zich nog niet bij ons gevoegd had.

En jawel hoor. Leer mij mijn kind kennen. De eerste de beste keer dat la Bill ging douchen, werd er aan de buitenkant zeer zorgvuldig een strandlaken gedrapeerd. Knappe buur die daar nog doorheen kon gluren.

Kijk, ik ben heel erg verheugd dat Jill zich niet nakend in de eerste de beste armen van een geile mannelijke medepuber werpt, maar dit is wel het andere uiterste als je het mij vraagt.

Zó hebben we je niet opgevoed! ;)

Kookpunt bereikt

Afgelopen vakantie kreeg ik een appje. Van een secretaresse die bij de fysiotherapeuten werkt, in hetzelfde gebouw als waar onze praktijk is.

De antwoordapparaten van jullie doen het niet. En nu?

Ik zat 1200 kilometer verderop.

Ik had vakantie.

Ik was onderweg in de auto om Jill op te gaan halen, 300 kilometer verderop.

Ik ben echt altijd de lul als het aankomt op dingen die niet werken of kloppen.

Ik ben de afgelopen kerstvakantie gebeld over die K&^%* antwoordapparaten en heb ik mijn voorjaarsvakantie een hele dag op de praktijk gezeten omdat de telefooncentrale was uitgevallen.

De laatste weken voor de zomervakantie was ik echt gesloopt. Door de dingen die momenteel in mijn eigen leven gebeuren. Door het pesthumeur van mijn werkgever en zijn niet aflatende stroom aan kritiek en gemierenneuk. Door de waarneming die extra drukte en stress met zich meebrachten. Door mijn collega die privé in zeer roerig vaarwater zit en veel spanning om zich heen heeft hangen en -logisch- veel foutjes maakt. Ook zij loopt over. Ik zeg er nooit wat van. Ik vind haar a) superlief en b) heb ik enorm met haar te doen en c) ben ik als de dood dat ze omvalt en d) maak ik haar alleen nog maar onzekerder als ik haar wijs op de dingen die momenteel wat minder gaan. Feit is alleen wél, dat ik al maanden denk voor twee en heel veel moet incasseren.

Dat appje van het antwoordapparaat kon ik er dus echt even niet bij hebben. Daar ver weg van al het gezeik en de negativiteit. Ik ontplofte bijna. Moest huilen. Mijn bloeddruk schóót omhoog.

Laat me met rust, was het enige dat ik kon denken. Donder op.

Aangezien degene die ‘m stuurde niet eens voor ons werkt en het haar taak natuurlijk helemaal niet was, bleef ik lief en bedankte ik haar. Ze had me ook niet hoeven appen tenslotte.

Ik gaf haar nummers van de vrouw van mijn baas en van mijn collega en stuurde mijn collega -aangezien zij op dat moment de enige was die nog in Nederland was- een sms’je of ze even contact op kon nemen met de praktijk.

Het telefoontje dat ik later kreeg van een maatschappelijk werker die ook voor ons werkt, dat ik na een paar uur pas zag, heb ik genegeerd. Zijn voicemailbericht wiste ik. ‘s Avonds, toen we 600 kilometer hadden gereden en de auto de geest had gegeven, berichtte ik hem. Geen bereik, panne, onderweg etc. Wat is er aan de hand?

Dat was het.

Blijkbaar is alles opgelost. Niet mijn probleem was het. Vond ik.

Vandaag “mogen” we weer na drie zalige weken niets.

Ik kan niet zeggen dat ik geen zin heb. Maar popelen is het ook niet. Dat heeft niets te maken met mijn werk, dat ik doorgaans hartstikke leuk vind, maar meer met de factoren er omheen. Mijn werkgever ga ik niet veranderen. Ik verwacht niet dat het leven van mijn collega ineens wél holadijee geworden is. Het is verdomde jammer dat ik niet “gewoon” mijn werk kan doen en zoveel rekening moet houden met.

Nou ja: diep ademhalen en maar weer beginnen. We zien wel weer.

Oh. En het regent. Dat zou verboden moeten worden, op je eerste werkdag.

Gátverdamme :(

Oproepje!

Wat betreft blogs voor HVD zit ik al een poosje in een enorme schrijfdip.

Gelukkig had ik twee maanden pauze in verband met het vakantierooster.

Maar binnenkort zal ik toch weer aan de bak moeten. En willen ook trouwens.

Maar ja. Onderwerpen hè? En als redactielid heb ik plechtig beloofd twee stukjes per week uit mijn hersens te persen en te publiceren.

Zoals (misschien) bekend is de leus van Hoe Vrouwen Denken: “Van ons, voor jullie, mannen”. Het is dus de bedoeling dat we vanuit onszelf schrijven maar de man aanspreken. Dat misschien ooit, in de pruimentijd, when pigs can fly of met Sint Juttemis, we elkaar eens gaan begrijpen. Tot die tijd leggen we middels blogjes aan de andere sekse uit hoe één en ander werkt in onze -vaak door hormonen benevelde- breinen.

Ik kan natuurlijk vanuit dit blog putten uit een enorme vracht oude stukjes die ik dan ook wel eens pak en herschrijf. Uit gemakzucht. Of gebrek aan tijd.

Maar ik wil ook vers blogvoer voor het nieuwe seizoen.

Heeft u een idee waarover ik nog eens kan schrijven? Iets typisch vrouwelijks dat voor de man totaal onbegrijpbaar is?

Kom maar door met die geweldige ideeën!

I luv joe.

HVD-Original-1024x1024