kliefje.wordpress.com

Mijn reilen & zeilen. Mijn dagelijkse beslommeringen & verwonderingen. Ik raak niet uitgeschreven.


37 reacties

Score.

Goed. Hoe is de score tot zover?

Ik ben nu vijf weken en een beetje onderweg met mijn derde serieuze lijnpoging ooit en het gaat me prima af, dat koolhydraatarm.

Ik dacht dat ik mijn boterhammen enorm zou gaan missen. En mijn beschuitjes met halvajam. Dus niet. Voor geen meter.

Ontbijten doe ik elke morgen met magere kwark, een flinke schep lijnzaad en psylliumvezels (voor de poeperij, niet omdat ik dat nou zo lekker vind) zonnebloempitten, een paar nootjes en wat gedroogd fruit voor de smaak.

Op zondagen eet ik mijn zelfgemaakte crackers waarvan ik al eerder het recept deelde met jam en pindakaas zonder suiker. Vlam en Jill zitten dan altijd aan de croissants en ik vind het dan wel zo gezellig als ik deels meedoe.

Lunchen doe ik met een salade. De ene keer met twee gekookte eitjes, de andere keer met een restje kip, dan weer wat gerookte zalm. Als ik vroeg thuis ben of vrij, maak ik een snel soepje van verse groente, bouillon, een schepje crème fraîche, kruiden en gerookte kip of hamblokjes.

‘s Avond kook ik gewoon wat ik altijd al kookte eigenlijk. Minus voor mijzelf de rijst, pasta en aardappelen. Gewoon een kwestie van extra groente. En als we pasta eten, draai ik een courgette tot slierten. Maak ik lasagne, dan gebruik ik de kaasschaaf om daar plakken van te maken en markeer ik “mijn stuk” in de ovenschaal met houten prikkertjes. Niks aan het handje.

Vlam, die elke zater- en zondag kookt, is speciaal voor mij gestopt met bijgerechten. We eten op zaterdag steevast een stuk vis en hij doet zijn stinkende best om voor mij de lekkerste groentemixen te wokken.

Drink ik ergens koffie, dan kost het me geen enkele moeite de koekjes te laten staan. Eén keer was het even tricky. Ik kreeg toen een stukje boterkoek erbij. Die daar een beetje naar me lag te lonken vanaf zijn schoteltje. De rotzak. Maar ik heb ‘m weerstaan!

Gisteren heb ik voor het eerst in ruim vijf weken gezondigd.

Vlam was jarig en wilde graag een pizzaatje eten. En wie jarig is, is de baas.

En om daar nou wéér aan een salade te gaan zitten vond ik wel heel erg suf.

Ik at vooraf twee stukjes brood met boter en koos een pizza tonno. Die ik wegspoelde met 2 glazen rode wijn. Toe nam ik een espresso én ik frommelde het pistachekoekje dat erbij kwam, -hoppatee- naar binnen.

Heerlijk was het.

Maar gek genoeg niet zo lekker als ik me had voorgesteld. Het is niet zo dat door het eten van dat deeg, de sluizen ineens geopend zijn. Het smaakte niet naar meer. Wat ik grappig vond om te constateren. Zó anders dan ik me van te voren dit dieet had voorgesteld.

En het échte bewijs dat ik op de goeie weg ben, dat dit dieet wel bij me past, kwam thuis.

Ik stortte volledig in. Was hondsmoe. De postprandiale dip, die ik al die weken niet één keer heb ervaren, hakte er enorm in. Ik kon de rest van de avond mijn ogen amper openhouden.

Heel vervelend…


21 reacties

Updates.

Zondag blogde ik via Hoe Vrouwen Denken en morgen zal daar wederom een stukje van mijn hand verschijnen.

Het plan is dat ik daar 2-3 keer per week te lezen zal zijn.

Met nieuwe stukjes, maar -omdat ik ook nog een leven heb dat zich niet alleen digitaal afspeelt-, ook wel eens met oude berichten die ik aangepast of herschreven heb.

Ik zal hier op mijn blog daar niet steeds een melding van maken, maar mocht u nou een Facebook account hebben, dan is het handig me daar even te leuk te vinden. Want daar deel ik de berichten van HVD namelijk wél.

Even klikken en liken dus!

Oh. En ik stel het echt ook enorm op prijs als u op de website van HVD even het duimpje omhoog wilt aanklikken onderaan mijn schrijfsels, als het u kan bekoren.

Had ik al gezegd dat ik van u hield? ;)


33 reacties

Slaapkamerpraat.

Vorige week blogde ik over de piemelpraat in een appgroepje en schreef ik dat ik er niets mee heb, praten over seks.

Ik ben zo open als wat, ik heb bedroevend weinig schaamtegevoel.

Op mijn werk bespreek ik met patiënten de meest intieme zaken, zie ik honderden vagekukjes en tientallen penissen en scrotums per jaar, roer ik zonder terughoudendheid met wattenstokjes in anussen. Ik pluk zonder moeite een mij onbekende piemel uit een onderbroek en bestudeer en behandel ‘m. Mensen vertellen me de meest vreemde seksuele voorkeuren. I don’t care. Ik verblik of verbloos er niet van.

Ik heb voor Vlam een zooi mannen versleten.

Ik vertoef graag op naaktstranden en in de sauna.

Daar ligt het ook allemaal niet aan.

Ik vind dat wat er zich tussen een man en vrouw (in mijn geval) afspeelt tussen de lakens, tussen die twee personen hoort te blijven.

Ik geloof niet dat Vlam het doet, ik heb ‘m dat wel eens gevraagd en kreeg een ontkennend antwoord, maar dat hij ook niet met zijn vrienden bespreekt hoe en wat wij uitvreten in de slaapkamer.

In het verleden had ik een vriendin die een nieuwe liefde kreeg. De dubbelzinnige opmerkingen over vaginale vochtigheden vlogen me om de oren. De insinuaties over wat ze allemaal wel niet met elkaar wilden doen als ik weer naar huis was, gingen over en weer. Ze zaten op, aan en onder elkaar waar ik bij was. Vreselijk vond ik dat. Dat je verliefd bent, prima. Dat je dan (ook en plein publique) wel eens aan elkaar plukt of elkaar een kus geeft, ook prima. Maar voor de rest: houd je seksleven voor je alsjeblieft.

Een andere vriendin was ontevreden over haar huwelijk en ging vreemd. Ze maakte me deelgenoot van dat wat ze uitvrat. Tot aan de grootte van de penis van haar lover. Ik heb haar meegedeeld dat dat onderwerp afgesloten werd. Ik wilde niet met haar praten over seks. Punt.

Ik lees ook wel eens blogs waarin van alles gesuggereerd wordt. Dat het een weekend was met een heet einde. Dat ze tijdens de vakantie niet van elkaar af konden blijven. “Leuk voor je” denk ik dan. En klik de pagina weg. Wat mot ik er in vredesnaam mee, met die informatie? Ik vind het seksleven van andere mensen dan mijzelf, net zo interessant als kijken naar curling.

Ik ben ook geen vrouw die met andere vrouwen lacherig over mannen praat. Die naar konten staart en mannen ziet als lustobjecten.

Been there, done that.

Toen ik zeventien was.

Ik kom heus wel eens mannen tegen die ik aantrekkelijk vind hoor. Maar dan constateer ik dat feit gewoon. Dat proces duurt ongeveer twee hele seconden. “Oh, leuke man”. En klaar. En dan ga ik weer over tot de orde van de dag. Tot dat wat echt belangrijk is.

Wat eten we vanavond?


34 reacties

Vrouwenpraat.

Naamloos

Ik ben niet zo van de groepen met vrouwen.

Menig vrijgezellenfeestje heb ik om die reden aan mij voorbij laten gaan. Ik heb er welgeteld eentje meegemaakt. Ik zat met 20 andere vrouwspersonen aan een lange tafel met een roze tafelkleed vol met schalen M&M’s, koekjes en van die vré-se-lijke theepotten van Blond Amsterdam een kétting te rijgen nota bene! Ik!

Ik voelde me doodongelukkig.

Ik houd wel van vrouwen hoor, maar het liefste zie ik ze één op één. Two is company three’s a crowd. Met meerdere mensen een gesprek aangaan, vreet sowieso energie. Ik hoor en zie alles en het is een overdosis aan indrukken op zo’n moment.

Ik doe dus nooit dingen met meer dan één vrouw.

Ik heb ze wel hoor, meerdere vriendinnen. Ik heb een vriendin met wie ik eens per week wandel. Ik heb er eentje met wie ik twee keer per jaar uitgebreid lunch. Ik heb er twee die eens in de zoveel tijd komen eten. En sinds een jaar of twee kan ik aan mijn vriendinnenlijstje mijn nicht toevoegen, met wie ik vrij regelmatig afspreek.

En nou ben ik begonnen aan Hoe Vrouwen Denken.

Ik? Die zo lekker is in groepen vrouwen. Haha! Ik moest er zelf ook om lachen toen ik ja zei.

Goed. De redactie bestaat uit zes personen. De verhaaltjes op die website suggereren dat we samen op een kantoor zitten en vanuit daar onze stukjes schrijven. Dat is natuurlijk verzonnen. We zitten elk op ons eigen nest en uploaden gewoon onze schrijfsels. De één zit namelijk in Limburg, de ander woont in Oostenrijk, weer eentje komt uit Amsterdam. Et cetera.

We hebben wél een groepsapp om contact te houden met elkaar. En om ideetjes uit te wisselen, meldingen aangaande de planning en de website en dergelijke door te geven.

Ik sta open voor verder en intensiever contact met die andere vijf meiden. Echt. Ik wil ze leren kennen. Ik heb autistische trekjes, maar zó erg is het nou ook weer niet met me gesteld. Ik kan best sociaal doen als het moet.

Maar van de groepsapp word ik bloednerveus.

Er wordt wat afgeluld namelijk. De hele dag zag ik meldingen voorbij komen. Die heb ik eerst maar eens uitgezet. Ik kreeg er bijkans een epileptisch insult van, van al dat geflikker naast me.

Maar ik zie nog steeds het aantal geposte berichtjes. En dat zijn er veel. Heel veel. Als ik even niet oplet, zitten die meiden zo aan vijftig.

Daarbij: ik ben niet iemand die met andere vrouwen over grote pikken en tantra seks praat. Niet mijn kopje thee.

Daarbij twee: ik moet me elke keer weer door alle piemelpraat heen worstelen op zoek naar écht nieuws over HVD. Geen zin in, geen tijd voor.

Maar gelukkig kwam de hoofdredactrice vanmorgen met een nieuwe groepsapp; eentje uitsluitend en alleen voor de serieuze zaken.

Een vrouw naar mijn hart is ze.

Echt hè?


33 reacties

Woongeluk.

Ik ben een tevreden mens bedacht ik me gisteravond maar weer eens. Ik heb alles wat ik nodig heb en belangrijk vind. Vlam, Jill en 65 paar schoenen. In willekeurige volgorde.

Het enige dat ik heel erg graag ooit weer eens zou willen is een huisje met een tuin. En een beetje normale badkamer plus een keuken waar we met zijn tweetjes kunnen koken én onze kont kunnen keren.

Dat hoeft niet een vrijstaande villa te zijn. Met iets simpels gezinswonerigs ben zijn we ook al blij.

We wonen nu in een portiekwoning en hebben de beschikking tot 2 verdiepingen. De eerste etage telt 58 m2, de bovenste is iets kleiner, geen idee hoeveel. We hebben 3 slaapkamers en 2 balkons. Tot zover niks aan de hand, denkt u.

Há! Dus wel.

De badkamer is inpandig en grenst aan de keuken middels een schuifdeur. Sta ik te koken als Vlam uit zijn werk komt en gaat douchen, dan ruik ik niet meer wat ik aan het kokkerellen ben, vanwege zijn douchegel- en deodampen. En in de badkamer ruikt het naar ui en knoflook.

Na zo’n douchepartij, is de hele keuken zeiknat, de ramen beslagen, het glaswerk, alles. De douche zelf moet ik elke 2 weken van boven tot onder in de chloor zetten en alle voegen moeten uitgeschuurd worden. De schimmel tiert er namelijk welig.

De keuken is zo klein, dat wanneer de klep van de vaatwasser openstaat, je niet meer kunt bewegen. Onze koelkast paste er niet meer bij. Die staat dus elders. Ga je koken, dan moet je goed nadenken wat je nodig hebt, want niks zo irritant als al kokende tig keer terug te moeten lopen omdat je iets mist.

Op het balkon aan de voorkant staat een kleine loungeset geperst (die ik zorgvuldig heb opgemeten toen ik hem kocht, want ik kon er geen centimeter naast zitten), een opklapbare tafel en in de hoek hebben we nog een bak met een olijfboompje weten te proppen. Aan de andere kant staat een door Vlam op maat gemaakte plantenbak. We kunnen er nét met zijn drietjes eten. Als iemand na het eten moet plassen, moet iedereen opstaan, moet de tafel in de hoek geschoven worden en weer terug. Het is nét Tetris, op ons balkon. Alles past net in elkaar.

Helaas verkeren we momenteel niet in de positie om een huis te kopen. Of veel duurder te gaan huren. Vlam is zelfstandig, we hebben nul komma nul spaargeld, dus dat zou een enorme gok zijn. Als er iets gebeurt met hem, zijn we afhankelijk van mijn inkomen en zoals de situatie nu is, zou dat kiele kiele gaan.

Maar wie weet, ooit?

En tot die tijd zijn we gewoon happy met wat we hebben. Want als we allebei iets geleerd hebben de laatste jaren, is dat geluk niks heeft te maken met vierkante meters.