kliefje.wordpress.com

Mijn reilen & zeilen. Mijn dagelijkse beslommeringen & verwonderingen. Ik raak niet uitgeschreven.


16 reacties

Impasse.

Ik zit even in een blogimpasse geloof ik.

Er zijn wel onderwerpen waar ik over kan en zou willen schrijven (graag zelfs!), maar dan weet ik zeker dat ik oorlog krijg. Op zich maakt me dat persoonlijk ook niet echt meer uit, maar ik dupeer er ook andere mensen mee. Collateral damage zeg maar. En dat is me het niet waard. En dus blijven die verhalen bij mezelf. Ik heb al diverse mails geschreven die nooit verstuurd zijn. Ik moet het toch kwijt.

Er zijn onderwerpen waardoor ik geen oorlog krijg, maar waarover ik recentelijk afspraken heb gemaakt de betreffende kwesties even niet in een blog te verwerken. En belofte maakt schuld.

Er zijn na 7 jaar al heel erg veel onderwerpen beschreven door mij. Soms voel ik me net RTL 4, één grote herhalingsellende. Zoals vorige week, toen ik bij de pedicure zat en de onbedwingbare behoefte had over onsmakelijke voeten te schrijven. Ik keek terug in mijn berichtenlijst en verhip, elk jaar zo rond deze tijd, als alle gekloofde hielen en schimmelnagels uit de sokken worden gehaald en in Birkenstocks worden gefrommeld, blog ik over voeten.

Ik zou natuurlijk nu kunnen vertellen over mijn aankomende vakantie. Dat ik daar zo ontzettend veel zin in heb en een tikkie in het zicht van de haven aan het stranden ben. Dat ik mijn werkgever ontzettend beu ben. Been there, done that. Doe ik ook elk jaar al.

Jill is over met mooie cijfers, volgend jaar examen doen!

Vlam en ik liggen weer samen in de echtelijke sponde. Helaas nog niet lepeltje lepeltje en ik mag nog niet eens naar zijn schouder kijken, maar hé, er is vooruitgang.

Mijn hormoonheks is onder controle.

Kortom: saai, saaier, saaist hier!

Nou zie ik wel eens blogs bij mijn collegabloggers voorbij komen, die natuurlijk állemaal zo nu en dan tegen hetzelfde probleem aanlopen; het leven is nou eenmaal niet altijd een inspiratiebron, en die vragen dan wel eens of u, als lezer, nog bepaalde zaken van me wilt weten.

Ik kan het me niet voorstellen want wat weet u nou nog niet van mij, maar goed: heeft u prangende vragen, stel ze hier! Help Klivia de zomer door…


49 reacties

Onbeschoft.

Ik ben momenteel wat schoenen via Marktplaats aan het verkopen. Schoenen die toch niet helemaal mijn stijl bleken te zijn, of die gewoon niet lekker lopen. En zitschoenen heb ik genoeg inmiddels.

Er was meteen al flink wat animo voor, maar ik ga niet akkoord met een bod van 5 euro op spiksplinternieuwe Kurt Geiger hakken. En 7 euro voor prachtige pumps van Jimmy Choo vind ik ook wat weinig. Ik hoef niet de hoofdprijs, maar 25 euro is toch wel haalbaar?

Gisteren had ik na veel heen en weer gemail eindelijk een overeenkomst bereikt met iemand die de Jimmy’s graag ‘s avonds wilde komen ophalen. Ze zou om 9 uur komen. Ik mailde terug dat dat akkoord was, maar vroeg haar me wel even te berichten als één en ander uit zou lopen. Ik heb een schurfthekel aan wachten en het was loeiheet in huis, dus ik liep halfnaakt rond. Speciaal voor de gelegenheid, sjorde ik een BH over mijn nogal plakkende lichaam, hees me in een broek en kamde ik mijn pluizende haar.

Om half tien was er nog niemand.

Ik mailde haar dat ik naar bed ging, verwijderde haar bod van MP en sloot de boel af.

Nul reactie van haar kant.

Ik ga er geen woord meer vuil aan maken naar haar toe, maar wat zijn mensen zoals zij toch waardeloze exemplaren. En dan druk ik me netjes uit.

Hou zou zij het vinden als iemand zoiets bij haar zou doen? Ik denk dat ze pislink zou zijn. En terecht.

Ik ben iemand die probeert te leven via het principe “wat je niet wilt dat jezelf geschiedt, doe dat ook een ander niet”.

Het zou zó fijn zijn als de rest van de wereld dat ook eens zou gaan doen. Dan zou het er een stuk leuker aan toe gaan overal.

Ik heb dit overigens in al die jaren nog maar één keer eerder meegemaakt. En stel Polen zou (gratis) wat huisraad en een bed komen ophalen, toen Vlam bij ons introk. Van te voren nog geverifieerd. Jullie komen toch echt? Ja, we zijn er, beloofd. Nul komma nul Pool daar. We hebben een half uur gewacht. Gebeld, er werd ineens niet opgenomen.

Assholes.

Of wat te denken van de categorie mens: we gaan lekker bieden op een item en als de verkoper dan contact met ons opneemt, laten we ineens niks meer van ons horen. Op zijn oud Hollandsch krijg ik daar de schijt van. Waarom ga je (soms meerdere malen) bieden op iets maar neem je niet de moeite te laten weten geen interesse meer te hebben? Het kost 10 seconden van je kostbare leven om een mailtje te sturen of op de ‘verwijder bod’ knop te klikken.

Van die soort heb ik er de afgelopen week ook al een paar voorbij zien komen.

Zucht.

Ik laat mijn juweeltjes er nog een week opstaan en als er zich tegen die tijd geen normaal persoon heeft gemeld voor ze, gaan ze terug mijn schoenenkast in.

Voor die paar tientjes ga ik niet mijn doorgaans prachtige bloeddruk om zeep laten helpen.


27 reacties

Gescheiden.

Sinds 2 nachten hebben we in Huize Klivia een scheiding van tafel en bed.

Een ruime 5 weken geleden fietsten Vlam en ik terug na een zeer gezellig etentje bij mijn allerliefste nicht. Vlam kwakte als een zak aardappelen op de stoep na een mannenmacho bravoure actie en heeft sindsdien enorme last van een gekneusde schouder.

De rechter.

Dat is dus niet alleen de kant waarop ik erg graag nog steeds, al 5 jaar lang, elke avond voor we gingen slapen, mijn hoofd op legde.

Dat is ook de schouder waarop hij op de bank lag, al tv kijkend, met zijn hoofd op mijn schoot.

En de kant waarop hij in bed tegen me aan lag en door mijn haar friemelde, vlak voor ik in slaap viel.

Die valpartij betekende meteen een reductie in de aanraakmomenten van zeker 80%.

Shit dus. Ik mis onze momenten behoorlijk moet ik zeggen.

Maar het vervelendste was nog wel dat hij overdag relatief weinig last had, maar gedurende de nachten des te meer. Voor hem natuurlijk in de eerste plaats waardeloos want wekenlang pijn hebben is killing. Maar daarbij is ook nog eens slecht slapen echt een ramp.

Vlam is iemand die in niets wat hij doet subtiel is. Hij praat hard, beweegt veel, smijt met deurtjes van aanrecht en oven, kwakt de voordeur dicht als hij gaat werken et cetera.

Vlam die zich ‘s nachts in bed omdraait is geen pretje. Normaal gesproken gaat dat al gepaard met veel geweld, maar nu, zo enorm de P en pijn erin hebbend, nog een graadje erger. Meerdere malen per nacht ging hij zwaar zuchtend en kreunend en steunend op de rand van het bed zitten, omdat hij van gekkigheid niet meer wist hoe hij moest liggen. Daarvoor had hij zich al een keer of 25 omgedraaid. En woest zijn kussen opgefluft. En met een klap weer terug op bed gegooid. Slapen op zijn rug ging nog het beste leek wel. Maar daar heeft hij eigenlijk een verbod op, want hij kan echt idioot hard snurken. Maar als je pijn hebt, is het natuurlijk van de zotte dat je dan ook nog eens niet zo comfortabel mogelijk kan en mag gaan liggen. En dus zei ik er maar niks van. Laat staan dat ik hem stompte. Ik keek wel link uit.

Knettergek werd ik van al dat nachtelijke gespuis.

Soms was het té erg en verkaste ik naar de bank. Of toen Jill op schoolkamp was, naar haar bed.

Ik heb het stug 5 weken volgehouden.

Toen was de koek op. En gingen we ruzie maken om niks, puur en alleen omdat ze echt helemaal naar de kleute waren van dat chronische slaapgebrek. Vlam had ergens in de 5 weken echt extreem lange tenen ontwikkeld en bij mij was het alsof de hormoonheks 24/7 dienst had.

Geen beste combinatie kan ik u zeggen.

En dus besloten we apart te gaan slapen, in ieder geval doordeweeks. In het weekend zien we wel. We sleepten 2 matrassen en een dekbed naar beneden en Vlam slaapt nu in de rommelkamer, naast de koelkast. En ik, prinsheerlijk alleen, in het grote bed. En mocht Vlam last krijgen van zijn rug, dan verhuis ik wel naar beneden. Het is mij om het even, als ik maar even wat nachtrust kan pakken.

Maar leuk is anders…


29 reacties

Eten.

Vanavond hadden we een open avond van het ROC in Leiden voor de eventuele toekomstige school voor Jill. Omdat het een tikkie krap werd zo tussen werk en vertrekken, opperde Vlam om weer eens bij de Mac te gaan eten. Daar komen we dus echt bijna nooit. De laatste keer voor mij, was zéker 4 jaar geleden.

De eerstvolgende keer dat ik er kom, zal dus in 2019 zijn.

Of nog later.

Ik vond er namelijk geen zak aan. Droog broodje, veel te veel saus en bremzout.

We zijn alle drie sowieso niet zo fastfooderig zijn. Misschien ik nog wel het meeste. Friet dan. Héérlijk. Zo eens per 4-6 weken halen we iets bij de frietchinees. Verder halen of bestellen we nooit iets. Aan ons zijn pizza’s, kapsalons en spareribs niet besteed.

Gelukkig hebben we een kind dat niks geeft om fastfood dus we hebben ook nooit strijd of gezeik.

Jill eet namelijk ook liever “gewoon” eten. Haar lievelings zijn parelhoen met morieljes, sushi, zeetong en pasta met een bleusaus.

Tuurlijk mag een kippenpoot met appelmoes ook, of spaghetti Bolognese, maar de voorkeur gaat uit naar iets “spectaculairders”.

Ik geef haar geen ongelijk. Eten is belangrijk. En daar moet een beetje aandacht aan besteed worden. U kent mijn afkeer van pakjes en zakjes. Jill weet niet beter, vanaf dat ze baby is, eet ze met de pot mee. De potjes Olvarit bewaarde ik voor als we onderweg waren, omdat het dan wel makkelijk was. Maar verder at ze gewoon wat ik ook at. Ik ben speciaal voor haar zoutloos gaan koken en ik eet eigenlijk nog steeds bijna geen zout. Met kruiden bereik je veel meer.

Jill zal later ook wel een vriendje moeten zien te vinden dat van eten houdt. Een man die dingen alleen op kan warmen (behoudens haarzelf), komt niet zo ver denk ik.

Daar over nadenkende, over Jill en toekomstige dates die culinair onderlegd moeten zijn, moest ik denken aan die keer dat ik een afspraak had met een Turkse man, een jaar of tig geleden. Hij bleek moslim. Tijdens het eten dronk hij louter en alleen cassis. En toen ik na afloop een espressootje nam, bestelde hij een aardbeienthee. Exit Erol was het.

Ik heb ook een ex die de allergrootste zeikerd van het noordelijk halfrond qua eten was. Niks lustte ie. Gék werd ik ervan. Niks kon zijn goedkeuring wegdragen. Zeer regelmatig kookte ik uiteraard iets dat meneer niet appreciërende en dan ging ie met zijn vork minutieus het hele bord aftasten en schoof ie van alles aan de kant.

Als we uit eten gingen, was het eigenlijk altijd naar de Griek (en sorry als ik mensen beledig, maar ik vind Grieks dus écht geen eten. Alles smaakt hetzelfde en is te vet en te zout. En het is “zoek de groente”. En als we eens per ongeluk ergens anders belandden, koos hij soep en biefstuk uit. Ik was de Jomanda van de menukaarten geworden, kon waar we ook zaten voorspellen wat hij ging bestellen.

Met Vlam heb ik het daarentegen heel erg getroffen op het culinaire gebied.

Zelfs zó goed, dat ik sindsdien ook een doorlopende strijd heb met mijn leren jakkie dat dan weer wel, dan weer niet meestal niet dicht kan…

Ieder voordeel heeft zijn nadeel.


44 reacties

Poezelig.

Vorige week heb ik maar weer eens een bezoekje aan de pedicure gebracht.

Ik ga zo eens per half jaar. Méér dan genoeg.

Ik ben er namelijk echt niet dol op. Maar het is pure noodzaak. Voeten hebben aardig wat te verduren, en zeker als je graag op hakken loopt en redelijk veel wandelt, zoals ik.

Nou doe ik zelf al wel veel tussendoor. Ik heb een puimsteentje dat ik elke douchebeurt langs de voeten haal, ik houd mijn nagels goed kort, ik smeer vaak met voetencrème.

Veel mensen zorgen slecht voor hun voeten. Ik zie in mijn werk de meest afgrijselijke voeten voorbij komen. Bij het gros van de mensen lijkt het wel alsof de verzorging van hun lichaam ter hoogte van de enkels ophoudt. Zo trok een week of wat geleden een man bij wie ik een doppler moest maken zijn Rucanor slippers en sokken uit. Ik vroeg me nog af wie er nou in vredesnaam zo over straat gaat. Maar hij kon dus niet anders. Want zijn (overigens groene) teennagels staken zeker 5 centimeter uit.

Ik moest echt bijna kokhalzen.

Maar niet alleen oudere mannen zorgen voettechnisch slecht voor zichzelf. Zelfs de meest charmante vrouwen, strak in de lak, mooie, dure kleding, hebben vaak afschuwelijk verwaarloosde voeten met schimmelnagels, scheuren in de hielen en te lange teennagels. Ik snap dat dus niet. Is het nou zo’n moeite ook voor het uiteinde van je benen goed te zorgen?

Maar goed: terug naar mijn voeten.

Ik vind het VRE-SE-LIJK als iets of iemand, behalve ikzelf, aan mijn voeten zit. De pedicure was dan ook niet echt een uitje waar ik me op verheugde. Ik laat nog liever een uitstrijkje maken.

Omdat ik zo voetgevoelig ben, slaap ik ook altijd met sokken aan. Ik kan niet tegen het gevoel van stof tegen mijn naakte voeten. Al vallen de mussen dood van het dak, die sokken blijven aan. Naakt met bedsokken. Heel charmant. Ik heb er al heel wat commentaar op gekregen. Terecht.

Ook voetjevrijen is niet aan mij besteed. Maar het ergste was wel toen een ex in “de hitte van de strijd” mijn teen in zijn mond stopte. He’s lucky he’s still alive.

Vlam heeft diverse cursussen voetzoolreflexmassage gedaan en heeft in 5 jaar tijd 2 maal aan mijn voeten mogen zitten. Met expliciete permissie van mijn kant. Uiteraard voelde hij diverse “knispertjes”. Ik mankeer dus één en ander volgens die voetzoolleer. Maar we zoeken dat maar niet verder uit, ik vond het ronduit pijnlijk, dat getrek en geduw aan mijn voeten.

Vorige week bij de pedicure kroop ik dan ook steeds hoger de stoel in tot ie op was, ik kon echt niet verder omhoog. Ik had mijn armen stijf over elkaar en zat volledig gespannen de behandeling te ondergaan. Dat gerasp aan de onderkant van je voeten, de ijzeren haakjes die vrolijk onder je nagels worden geschoven. De nagelriemen die worden teruggeduwd.

Horror!

Het kippenvel (en dus niet het goede soort) stond op mijn rug.

Aansluitend trakteerde ik mezelf maar op een voetkuitmassage die zogenaamd ontspannend zou moeten zijn, ter compensatie. Ik ben -denk ik- nog meer ontspannen als ik in een sloot met krokodillen zou moeten zwemmen.

Mááár: mijn lijden heeft wel tot ongekende resultaten geleid. Mijn poezelige voetjes zijn weer helemaal fris en fruitig. Klaar voor de zomer. Klaar voor teenslippers.

Nou moet alleen dat weer nog even meewerken.