Samen op vakantie.

Vlam en ik hebben één en ander ooit andersom gedaan.

Niks een relatie krijgen, eerst samen op pad en op vakantie gaan en dan een gezin stichten.

Vanaf dag één was er een kind waar rekening mee moest worden gehouden. Ik zie Jill en de oppas nog op het balkon achter de violen verscholen staan. Glurend. Wat voor een man komt mijn moeder ophalen? En toen ik ‘s avonds weer thuis kwam “Mám! Hij had een róze polo aan! Daar houd jij toch helemaal niet van?”

De eerste zomer dat we elkaar kenden was het heel kort dag en gingen we ieder ons inmiddels al geboekte weegs. Hij met tent naar Frankrijk. Jill en ik te huifkar door Drenthe. Daarna hebben we onze vakanties altijd met zijn drietjes gevierd.

Niks mis mee. Vlam en Jill kunnen prima met elkaar overweg. Jill is een kind dat zichzelf makkelijk alleen kan vermaken met een boekje en een spelletje. Ze is altijd rustig en beschaafd en vrolijk. Ze lust alles en gaat graag mee “op restaurant” zoals de Vlamingen dat zo mooi zeggen.

Vlam, Jill en ik hebben als gemeenschappelijke vakantiehobby dat we uren en uren in de zee kunnen liggen. Ik houd van flinke afstanden zwemmen in een rustige zee. Maar Jill en Vlam houden van woeste golven die contactlenzen uit je ogen spoelen en je bovenstukje op je enkels doen belanden. Oma (lees: ik) houdt het in al die woestigheid nooit zo lang vol. Ik vertrek dan ook nooit zonder e-book naar het strand. Zalig vind ik het: onder een parasolletje, op zo’n laag strandstoeltje. Lezend en kijkend en genietend.

Kortom: wij hebben tot nu toe altijd geweldige vakanties gehad. Vol met ontspanning en lol en gezelligheid.

Nu breekt er langzaam een andere tijd aan. Jill is inmiddels zestien en half en viert haar vakantie dit jaar deels zonder ons. Wél onder toezicht van andere volwassenen.

Vanaf volgend jaar, hebben we al toegezegd, mag ze onder bepaalde voorwaarden, alleen op pad, met een vriendin. Binnen Nederland, zodat we snel bij haar kunnen zijn, indien nodig. Liefst op een camping in Vlagtwedde. Aan de prikpil én met een rugzak condooms. Met een chip onder haar huid zodat we haar kunnen volgen. En ik ga haar stiekem Refusal voeren zodat ze van één glaasje drank al doodziek wordt. Maar verder ben ik heel goed in loslaten hoor.

Voor Vlam en mij breekt er ook een heel nieuw tijdperk aan. Met zijn tweetjes op vakantie!

En daar heb ik best heel veel zin in ook.

Als SchoRo zich zo voelt zoals hij zich nu voelt, vertrekken we zeer binnenkort richting la France. De eerste overnachting doen we in zo’n goedkoop ding aan de weg. De tweede zitten we in een supergaaf hotel in Angoulême. En vanuit daar vertrekken we dan richting het strandhuisje in Mimizan.

Ik zie ons tweetjes al zitten hoor. Op zo’n pleintje, onder de platanen. Met rosé.

Zucht.

Deze nieuwe fase in onze levens bevalt me wel.

Ratjetoe

In mijn hoofd is het de laatste weken een wirwar van gedachtes.

Van SchoRo uiteraard. Update: gisteravond waren we er en hij zag er -gezien de omstandigheden- prima uit. Hij had babbels, zat er ontspannen bij en vrat en passant even vier bollen ijs weg. Kortom: op basis van wat ik gisteren constateerde gaat onze vakantie door! Maar blijf duimen mensen, blijf duimen.

Ik zit vol met werkgerelateerde zaken. Op de praktijk is het momenteel amper vol te houden. Niet eens vanwege mijn eigen moeheid of de drukte, maar om het humeur van mijn werkgever. Ik kan die man op dit moment echt wel wat aandoen. Hij heeft stress en reageert dat op ons af. Linksom is niet goed, maar rechtsom ook niet. Elk jaar weer houd ik een oppeppend praatje. Houd stand, bijna vakantie, laten we het alsjeblieft gezellig houden met zijn drietjes. Helpt geen moer. Heeft iemand een uzi te leen?

Ik heb medelijden met Vlam die erg van slag is. Combinatie van vader en stranden in het zicht van de haven, het gezeik op zijn werk. Ik voel zijn emoties bijna net zo erg als hijzelf en das nie handig.

Ik maak me zorgen om mijn collega die het thuis heel zwaar heeft en haar hoofd boven water probeert te houden. Niet leuk!

Ik lach ook wel hoor. Gistermorgen nog. Komt de Bulgaarse Tokkie buurvrouw met shag in de bek hijgend en vloekend naar beneden lopen. Met haar énorme Sint Bernhard. “Roestig, roestig, koethond!” Ze doet de deur open en dat monster rent zó de straat over, de buurvrouw meesleurend. Jammer dat er niet net een bus aankwam…

Ik slaap onrustig. Raar gedroomd ook vannacht. Ik ging deels vreemd met een vriendje dat ik had toen ik twenty something was. Dromen zijn echt bedrog. Zijn lippenstiftpiemeltje was ineens een slordige twintig centimeter groter. Toch niet gedaan, zelfs al dromende voelde ik me schuldig.

Vlam zou vandaag vrij zijn, had niks gehoord van zijn opdrachtgever. Vanmorgen om half acht ging hij uit bed, ik hoorde hem beneden praten en wég was ie. Ineens toch een klus, ergens in Zeeland. Plotsklaps het rijk alleen vandaag. Geen idee nog wat ik ga doen. De dag ligt nog voor me.

Jill is dinsdag naar de tandarts geweest voor een stel nieuwe voortanden. Anderhalf uur is er gehakt en gepolijst. Er bléven instrumenten uit de lade van de tandarts komen. Eenmaal thuisgekomen schrok ik me rot; ze leek wel een konijntje. Ik belde half huilend de tandarts op en gelukkig kon ze een dag later weer terecht en is de boel ingekort. Mijns inziens mag er nóg wel wat af, maar Jill is happy en dat is wat telt.

Morgen brengen we haar weg trouwens. Ze gaat met haar BFF en diens ouders naar Tossa de Mar. Dat betekent de aankomende week loeiheet eten voor Vlam en voor mij! Chicken Vindaloo, Thaise groene curry’s <3 Als de kat van huis is…

De grootste kat(er) is morgen ook de hort op en ik ga uit eten met mijn schoonmoeder. Iemand nog een idee, ergens een terras aan het water, regio Schiedam, Rotterdam Noord, Delft, Den Haag?

Kortom: echt lekker verhalen verzinnen lukt me niet. Als je nu een EEG’tje van mijn hersenen zou maken, zou dat een nogal gekleurd plaatje opleveren.

Vrij = vrij.

Gistermiddag ging ik naar de plaatselijke drogist om nog even wat laatste dingetjes te kopen voor Jill, die zaterdag op vakantie gaat met haar BFF en haar ouders.

Ik spotte meteen al, ter hoogte van de douchegel, twee patiënten.

Hoezee.

Het is zo namelijk, dat op een zeer zeldzaam geval na, ze me állemaal dingen vragen over mijn werk.

Sta ik in de rij voor de kassa gilt er iemand achter me “Klivia, is mijn lab al binnen?”

Loop ik in de stad met Vlam, vragen ze me of ik een verwijzing voor de oogarts in orde kan maken.

Zit ik ergens op een terras koffie te drinken, lopen ze naar me toe en laten ze me een plekje op hun arm zien. “Heb jij een idee wat het is?”

Gisteren was niet anders. Nummer één vertelde me zo moe te zijn de laatste tijd en of ik wat tips voor haar had. Nummer twee wilde me de extended version geven van de breuk van haar onderarm. Ik kapte beide gesprekken vriendelijk edoch resoluut af en verwees ze naar het spreekuur van de dokter. “Bel Laura even!” riep ik nog, terwijl ik achter het schap met maandverband dook.

We hebben ruim drieëntwintighonderd patiënten. Er komt elke dag een enorme berg (elektronische) post binnen. Ik verwerk elke dag tientallen labuitslagen. Die bekijk ik vluchtig, koppel ze aan de juiste aandoening en noteer degene die serieus afwijken om even te overleggen met mijn werkgever. Die met zaken die ik zelf kan en mag behandelen en of adviseren, werk ik af.

Tuurlijk kan ik vanuit die rij voor de kassa terug gillen. “Uw PSA is wat verhoogd meneer de Vries. De dokter wil graag dat u één dezer dagen even langskomt voor een rectaal toucher!”. Maar meestal is het -en dat klinkt misschien heel raar- dat ik géén flauw idee heb of dat lab al binnen is. Laat staan dat ik de waardes uit mijn hoofd heb geleerd.

Ik vraag me altijd af wat die mensen denken? Hoe ze denken.

Ik kom ook wel eens in het wild mensen tegen die ik ken van bijvoorbeeld een winkel, of vanuit de apotheek, of de tandarts.

Geen haar op mijn hoofd die er over nadenkt dat ik ze, als ze overduidelijk vrij zijn, ga confronteren met hun werk.

Tegenwoordig heb ik een standaardzin als ik vrij zijnde attackt word. Als een patiënt op me afkomt en vraagt of zhij me wat mag vragen.

Met een glimlach antwoord ik dan gewoon: dat hangt er eerlijk gezegd vanaf. Als het een werkgerelateerde vraag is, dan liever niet. Ik ben op dit moment namelijk vrij. U bent van harte welkom om mijn spreekuur, of stuur me even een mailtje. Dan kijk ik er maandag naar. Oké?

Op een enkele volhardende aandringert, druipen ze dan wel af.

Gezellig even een praatje pot als ik patiënten tegenkom, helemaal leuk en prima. Maar wérk als ik vrij ben? Neh.

Plogje 15

Als ik dan toch hangende ben tussen wel of niet op vakantie gaan, kan ik net zo goed iets plaatsen hier. Veel ruimte voor fantastische verhalen is er echter nog niet in dat overuren makende hersenpan voor me, dus u moet het vandaag even doen met wat beelden.

20160717_221502
Hier schrok ik mij het lazarus van. Een lége wasmand. En dat bleef ie ook, zeker vier uur lang. Ik ben nóg aan het bijkomen…
20160713_070457
Die eventueel niet doorgaande vakantie deprimeerde me enorm, maar dit beeld dat ik vorige week geregeld voorbij zag komen óók! Die strook daar, voor de kust? Daar fietste ik elke morgen :(
13507130_1225526287480363_6978633353340772434_n
Dáár doe je het voor, opvoeden. Dat je zelf wijn kunt drinken en je kind laat koken :)
20160711_184532
Vlam leverde zijn administratie in bij de boekhouder. In dit schriftje. Heeft ie in ieder geval nog ergens om kunnen lachen, die man ;)
20160708_233944
Vlam en ik waren alleen thuis. Met veel drank. De Scrabble kwam zelfs tevoorschijn. Toen ik ging plassen en terug kwam, trof ik het bord zo aan. Sabotage!
20160715_161901
Even een tip tussendoor. De zuster kan het niet laten. Kids die vaak last hebben van zonneallergie? Koop spullen van deze lijn. Die zijn echt top.
13731670_1183342505030693_6488140427738139917_n
Oh ja: zijn er nog vrouwelijke bloggers met een vlotte pen die een bijbaantje zoeken? HVD zoekt vers bloed! Mail!

Tot zover. U leest het wel, wat de plannen worden! Doeiii!

Besluiteloosheid.

Superlief, al die reacties op mijn vorige blog. Ik ken de meeste van jullie natuurlijk niet, maar ik waardeer al dat meedenken en al die wensen echt enorm. Dat u dat even weet!

Er wordt hier nog steeds natuurlijk dagelijks heel veel gepraat over wat wijsheid is. We neigen op dit moment naar tóch “gewoon” gaan.

Vlam heeft gisteren geluncht met zijn ouders en broer en daar zijn ook even de praktische zaken betreffende de crematie doorgenomen.

Een jaar geleden, toen het nieuws van de vlekken op lever en beide nieren bekend geworden was, heeft Vlam zijn vader een mooie mail gestuurd met daarin wat hij nog kwijt wilde. Naar aanleiding daarvan is eigenlijk alles al gezegd tussen die twee. Vlam wilde dat zijn vader bepaalde dingen nog zou weten. Hij had en heeft geen zin om tegenover een zaaltje vol mensen te moeten praten over zijn band met zijn vader. Dat deed hij liever mét hem. Slim. Het voordeel van een ziekbed is dat je nog de tijd hebt zulke dingen af te ronden.

Het nadeel is, zoals bekend, hóé lang gaat het duren? SchoRo leeft al maanden in reservetijd. Nu ineens lijkt het erop alsof er een kentering is gekomen in die stabiele situatie. Maar kanker is een raar iets. En mij is na jaren gezondheidszorg gebleken, dat mensen met wilskracht heel ver kunnen komen. Verder dan welke statistieken en voorspellingen dan ook. SchoRo heeft vroeger voor zijn werk veel in Brazilië gezeten en wil per se de Olympische spelen van dit jaar meemaken. Hij verheugt zich op de beelden uit dat land. Wie weet gaat het hem dat lukken?

Gisteren zaten Vlam en ik samen op het balkon Chinees te fonduen. En toen kwamen er toch weer voorzichtig uitspraken zoals: “Zullen de de fonduepan meenemen naar Mimizan? Dat moet toch geweldig zijn om daar met zicht op het strand straks te zitten eten?”

Ik maakte het laatste restant huur over naar Frankrijk en mailde met de eigenaresse van het huisje. Ze was erg meelevend en is uiteraard bereid voor een annuleringsverzekering een brief op te stellen. Mocht het nodig zijn.

En vandaag hebben we voor Misty alles in huis gehaald, nat- en droogvoer, snoepjes en kattenbakvulling. Ze kan zó naar de benedenbuurman als het moet. Daar hoeven we ons geen zorgen meer om te maken.

Van de week kocht ik met gemengde gevoelens alle zonnebrandcrèmes en bestelde ik bij de apotheek alles dat Jill nodig kan hebben tijdens haar vakantie.

We legden Jill alvast wat keuzes voor. Wat ze wil ten aanzien van een eventuele crematie tijdens haar vakantie. Wil ze naar NL komen of liever in Spanje blijven? Wat wil ze zelf wat betreft haar tijd bij de ouders van haar BFF? Twee weken blijven in plaats van één of op een gegeven moment terugvliegen vanaf Girona? Ze mag ook drie weken met ze mee. Maar trekt ze dat? Antwoorden hoeft niet meteen, ze mag er even over nadenken.

En nadenken is iets dat er momenteel sowieso heel erg veel gebeurt. De rook komt nog nét niet uit mijn oren…