kliefje.wordpress.com

Mijn reilen & zeilen. Mijn dagelijkse beslommeringen & verwonderingen. Ik raak niet uitgeschreven.


20 reacties

Relaxed.

Dinsdagavond was het zover: de huilbui. Ik liep er al dagen tegenaan te hikken en -alhoewel vervelend en beschamend- was ik blij dat hij loskwam.

Aanleiding: Jill vertelde me dat haar rooster van de supermarkt nog niet bekend was, maar dat ze naar alle waarschijnlijkheid pas na zes juni daar vol aan de bak gaat. (Wij hadden een soort van -eh- geëist van haar dat ze na haar examens meer ging werken. Vanwege het vergroeien aan de bank.) Kortom: dat ze nog een volle week met poes en tablet gestrekt gaat. En dat ik dus nog een week langer dan gepland niet alleen thuis kon zijn.

Ik had me zó enorm verheugd op ein-de-lijk weer een normale week, dat er kortsluiting ontstond. Zware teleurstelling.

Snikkend stond ik in de pan met Bolognesesaus te roeren. Heerlijk hysterisch.

Vlam kwam erbij staan.

Na zes jaar zegt hij te weten hoe ik ben, snapt hij waar bepaald gedrag van mij vandaan komt, maar me begrijpen? Ho maar! Hij begon namelijk al buitengewoon onhandig met de zin: “Wat is er nú weer aan de hand?” Leest u ‘m ook? Nu? Alsof ik áltijd loop te janken.

Dat ging dus even fout. Niet heel erg fout, maar een beetje gelukkig.

Ik snotterde en pruttelde nog wat na, maar zat uiteindelijk redelijk normaal weer aan tafel.

Gisteren was ik om twaalf uur klaar met werken. Vlam helaas ook, had hij me al héél voorzichtig meegedeeld. Ik had me dus al schrap gezet op een huis vol medebewoners. Toen ik aan kwam fietsen zag ik geen auto staan. Mijn hart maakte een sprongetje. En in de kelderbox was de fiets van Jill niet te bekennen.

Zou het dan toch?

Ja hoor.

Ik kwam thuis in een leeg huis.

Halleluja.

Als een speer zette ik de verdamper aan met wat lavendelolie. Ik pakte een fleecedeken en riep Misty. Nog voor ik echt lekker geïnstalleerd was, zat zij al op mijn schoot.

En zo hebben we samen, al rustgevende dampen in zitten ademend, daar roerloos gezeten. Zij slapend. Ik wezenloos voor me uit starend, ondertussen Misty aaiend.

Een héél uur!

Toen de eerste onrustbrenger daarna thuis kwam, was op miraculeuze wijze de pijn in mijn nek, die ik alweer weken had, als donderslag bij heldere hemel verdwenen.

Ik moet vandaag nog vier uur aan de bak. En daarna begint mijn weekend. En als ik vanmiddag thuis kom, is Vlam aan het werk en is Jill met een vriendinnetje de stad in. Kortom: ik het heb huis vier uur lang voor mezelf.

Ik denk zomaar dat ik er nog een litertje lavendelolie doorheen ga jassen.

Dus als u me zoekt?

20160522_103909


22 reacties

Plogje 9

20160524_192957

Al wandelende kwam ik deze container vol -eh- snosskommers tegen. PS: uit mijn lievelingsboek, The BFG. Ennnn: vanaf juli komt daar een nieuwe film van uit, in de bios!! Door Steven Spielberg. Nu al zin in.

 

20160525_064204

Als zelfgediagnosticeerde dyscalculist ken dit net, deze som. Stomme WP! Is mijn enorm ingewikkelde ww dat ik zelf amper kan onthouden niet genoeg?

 

20160520_162715

Wie zou dat nou doen? In elke doos eieren welgeteld één veertje leggen? Rare baan… (Is het u nooit opgevallen?)

 

20160520_164146

De schoenen die ik kreeg van mijn schoonmoeder, zijn meteen al ingepikt door het wicht. Nou ja: ik twijfelde toch al wegens te lage hak ;)

 

20160520_092334

Van dit beeld werd ik enorm droevig het afgelopen weekend. Gelukkig is het mandje weer lekker vol met veel poes. We kunnen Misty nog lang niet missen…

 

20160518_193826

Deze had ik nodig. Ik heb me wezenloos gejankt zeg…

 

Naamloos

Alhoewel zelfs een héél duur merk er niks mee kan, met die wallen van mij. Boven de veertig kun je maar beter niet meer huilen. Je hebt er een midweek “lol” van :(((


53 reacties

Vel.

De laatste weken zit ik niet heel lekker in mijn vel.

Ik word bijkans gek van Vlam en Jill.

Ik houd van ze, tonnen. Maar ik hoef ze niet elke dag om me heen te hebben.

Ik vind het ook K U TEE als ik me zwaar heb verheugd op een dag alleen (Hell, tegenwoordig ben ik al blij met een uurtje of twee) en ineens blijken ze dan die dag geen werk te hebben of ze zijn onverwacht eerder klaar op school.

De laatste weken is het bal.

Vlam had voor de vakantie een klus bij een kadaververwerkingsbedrijf, er moest een stuk aangebouwd worden. Hij heeft het een paar dagen vol gehouden daar. De lucht was niet te harden. Hij kon niet eten en drinken, was kotsmisselijk. Hij meldde zijn opdrachtgever dat hij de week daarna maar iemand anders moest sturen. Nu was het even iets rustiger op zijn werk en u mag drie keer raden wie als enige op de bank zat? Juist. Want voormannen hebben lange tenen. Té triest voor woorden. Be a man en zeg gewoon wat er aan de hand is. Het fijne van ZZP zijn, is dat er voor jou tien anderen zijn en zó ben je in beeld, en zó mag je opdonderen.

Toen gingen we op vakantie.

Toen waren er bij een andere opdrachtgevers wel klussen, maar niet genoeg om hele weken te vullen.

En zat Vlam “lekker” veel thuis.

Een man die baalt van het geld dat hij zo misloopt, die verdrietig is om het ziek-zijn van zijn vader en die niet echt hobby’s heeft en van een paar dagen thuis steeds luier en stiller wordt, is niet de allerleukste om om je heen te hebben. Van die in zichzelf gekeerde man die met vlagen erg onaardig en geïrriteerd kan reageren, word ik weer onzeker en bozig. Kortom: we hebben het wel eens gezelliger gehad.

Verder hebben we La Bill die bezig is met haar examens. Nou ja, bezig? Ze ligt voornamelijk veel op de bank. Ze leert een uurtje per dag, heeft nul komma nul stress en zet zich ook ongeveer zo zoveel in. Haar zes examens zijn verspreid over twee weken, dus daar heeft ze ook niet echt een dagtaak aan. Ze is inmiddels bijna vergroeid met de bank.

Van de week waren man plus kind ein-de-lijk allebei opgerot even weg. Er daalde een zalige rust over me. Een huis zonder energie van anderen is een ongekende luxe.

Vlam was nog geen half uur weg, toen hij me belde. “Over een uurtje ben ik weer even thuis. Mijn moeder wil zieke Misty even in komen stralen.”

Ik was meteen pleite. Ik verbrak een persoonlijk record, had me nog nooit zo snel gedoucht en aangekleed.

Nou ben ik sowieso enigszins licht allergisch voor de helende krachten van mijn schoonmoeder. Ik heb respect voor dat wat zij gelooft en aanhangt en bezigt. Ik zal haar nooit belachelijk maken. Maar ik hoef het ook niet te aanschouwen, toch?

Maar de allerbelangrijkste reden was het hele bovenstaande relaas.

Ik ben behoorlijk overprikkeld. Heb een overdosis mens te pakken.

De autist in mij hunkert naar de oude, vertrouwde rust, reinheid en regelmaat.


29 reacties

Stress.

De afgelopen dagen hadden we best wel wat stress.

Ineens was Misty ziek.

Ik kwam woensdag uit mijn werk en het hele huis lag vol gal en maagsap. Echt overal waar ik keek. Bizar. Mijn Beau Monde kon ongelezen de prullenbak in. Het droop van de dekenkist af. Het lag op de bank. Op de eettafel. Ik ging erin staan met mijn sokken.

Hoera.

Misty was iets down, maar het ging nog wel. Ze is een enorme stresskip dus kattenkots is ons niet vreemd. Zetten we een stoel anders? Kotsen. Stofzuigen? Kotsen. Te snel eten? Drie keer raden.

Toen ik donderdag uit mijn werk kwam, troffen we een zielig hoopje kat. Apathisch. Nergens op reagerend. Het kotsen was overigens al een halve dag gestopt.

20160519_122614

We belden de dierenarts en konden meteen komen.

Wat zou het zijn? Wat wilden we laten onderzoeken? We stemden in met een klein bloedonderzoek dat ze ter plekke konden afnemen en inzetten. Tien minuten laten hadden we de uitslag; nierfunctie, schildklier en suiker oké. Haar buik voelde goed. Ze had geen koorts. Ze kreeg een spuit tegen het braken en de misselijkheid en we mochten haar mee naar huis nemen. Maar ze mocht niet meer kotsen. En ze móést zelf gaan eten en drinken.

Dat deed ze dus niet.

En dus gingen we weer retour. Ze legden een infuus aan met vocht. En elke twee uur spoten ze met een spuitje vloeibaar voedsel naar binnen.

‘s Avonds mochten we haar weer op komen halen.

Nog steeds geen koorts, geen afwijkende buik. Wat zou het kunnen zijn? Haar alvleesklier misschien? Daarvoor moesten ze weer bloed afnemen, maar dat konden ze niet ter plekke onderzoeken en moest opgestuurd worden naar een lab. Duur? Twee werkdagen. In het weekend heeft dat dus weinig zin.

We kregen haar mee naar huis, maar moesten elke twee uur een spuit met eten naar binnen frommelen. Je eigen kat als een soort gans vol spuiten met voer is niet leuk. Understatement.

Zaterdagmorgen leek ze een tikkie helderder. Ze sprong van de bank en liep met een dronken gang naar de kattenbak. Waar ze op ging. Ze reageerde op vogels die voorbij kwamen vliegen. Ze keek omhoog naar de eettafel waar Jill en ik aan zaten. Ik tilde haar op en nam haar in mijn armen. Ze spinde. Ik huilde voor de verandering nog maar eens een keertje haar vacht vol.

Zaterdagmiddag zaten/lagen/hingen we met zijn drietjes op de bank. Vlam, Misty en ik. Ineens stond mevrouw op en ging op Vlam’s zij liggen. Toen was het Vlam’s beurt, om te huilen.

6969de11-267d-4a5a-aa50-d0c62ecae41e

‘s Avond gingen we eten bij mijn nicht en toen we thuis kwamen, zat mevrouw ons op te wachten in de gang. Zoals vanouds.

Inmiddels eet ze weer zelf, ze wast zich, drentelt door het huis, gaat op de bak, ze praat weer tegen ons.

Ze is nog iets zwak, is behoorlijk afgevallen en ziet er haartechnisch niet uit! Kale plekken van het bloed afnemen en infuus. We hebben wat vervilte stukken uit haar vacht moeten knippen.

Maar hé: boeien. Ze is er weer en we zijn happy as Larry. We waren alle drie compleet van slag. Het idee dat Pluis nu al uit onze levens zou verdwijnen, was té verdrietig. We willen nog minstens acht jaar van haar genieten.


45 reacties

Cadeautje!

En toen was het eind mei.

Vakantiegeldtijd!

Jieha!

Ik word altijd zo blij van mijn loonstrook in mei. Ik zou er best aan kunnen wennen om elke maand dat bedrag bijgeschreven te zien worden op mijn rekening.

Maar zó staat het op je rekening. En zó is het alweer -poef- foetsie.

Elk jaar is er wel een gat dat gedempt moet worden. Een dikke vette rekening van de zorgverzekeraar, achterstand op mijn creditcard, een stofzuiger die op het punt staat het te begeven… Alsof “ze” het ruiken, dat er geld is. De rotzakken. U kent het verschijnsel vast wel.

Máár alvorens ik mijn zuur verdiende vakantiegeld allemaal doorsluis naar de verplichte nummers, mag ik altijd voor mezelf één luxe dingetje kopen. Dat doe ik al jaren zo. Ik heb me tenslotte niet voor niets het hele jaar te pletter gewerkt. En dus trakteer ik mezelf. Rijkelijk.

Op een mooi paar schoenen, een lekker geurtje, een crème. Echt een verwendingetje.

Ik zat dit jaar in dubio. Schoenen heb ik inmiddels in alle kleuren van de regenboog (maal twee, *kucht*). Ik heb dankzij verjaardagen en Moederdagen een hele rits aan geurtjes staan en hoe ouder ik word, hoe minder ik er “nodig” lijk te hebben. En in de vakantie heeft Vlam ook nog eens mijn Clinique aangevuld. Kortom: ik had een heus luxeprobleem.

Maar toen viel mijn oog op een tas. Deze beauty.

Voor mijn verjaardag had ik bij TasvanTess al eens naar volle tevredenheid een prachtige Stella McCartney look-a-like gekocht waar ik elke dag weer nog steeds hartstikke blij mee ben. Ik zie amper verschil met de echte. Die ik zag toen we een weekend in Straatsburg waren en was meteen in love. Alleen kostte die van mijn nipt negentig euro. En de echte iets van drieëntwintighonderd. En is die van mij van prachtig zachte suède. En is die van Stella van plastic. Want Stella is veganist.

Ik niet.

Ik houd van mooie lederen tassen.

En dus keerde ik terug op de website van Tas van Tess. Het was moeilijk kiezen tussen al die prachtige exemplaren die erop staan. Al die gave kleuren.

Een mens wordt er hebberig van.

Ik koos voor een mooie knalroze shopper. Gaaf voor de zomer. Matcht perfect bij mijn panterhakken en mijn fuchsia sleehakken en mijn vestje met zebraprint. Deze tas heeft een minitasje dat vastzit aan die tashanger. Handig! En er kan lekker veel in. Want zoals bekend heb ik ál mijn drieëntwintig lippenstiften elke dag nodig.

Gisteren kwam mijn pakje binnen. Netjes verpakt, met een mooie stofzak én ik kreeg net als bij mijn vorige bestelling, er een kadootje bij.

Ik ben een heel blij mens weer. Hij is van een mooie kwaliteit, de kleur knalt en hij is lekker zomers.

Kom maar door dus met die zomer. Ik ben er meer dan klaar voor :) Aan de tas zal het niet liggen.

20160519_184932