kliefje.wordpress.com

Mijn reilen & zeilen. Mijn dagelijkse beslommeringen & verwonderingen. Ik raak niet uitgeschreven.


32 reacties

Ongeval.

Zaterdagavond hadden Vlam en ik bij mijn nicht en haar man afgesproken, om gezellig samen te eten.

Omdat die gezamenlijke dinertjes altijd nogal rijkelijk bewijnd zijn, leek het ons verstandig de auto te laten staan en op de fiets te gaan. Dan kon Vlam (die altijd de Bob is omdat ondergetekende nog steeds geen rijbewijs heeft. En ook nul de intentie heeft dat te gaan halen.) ook gezellig een wijntje meedoen.

Tussen nichtlief en ons huis, bevindt zich slechts 8 en halve kilometer, dus dat moest te doen zijn. Zelfs voor Vlam, die echt een enorme aversie heeft tegen alle manieren van jezelf van A naar B te begeven, behoudens met de auto.

Heen was een eitje. Zelfs met de wind schuin tegen, waren we er in een kleine 25 minuten.

Terug ging ook meer dan prima. Ondanks dat we allebei best wel wat wijntjes hadden genuttigd, verliep het fietstochtje voorspoedig. De wind was gaan liggen, het was niet koud en we reden zowaar in 1 keer goed.

Halleluja.

Vlak voor ons huis, moesten we nog even onder de brede A-zoveel door. Vlam had de hele weg al licht hijgerig en iets boven zijn tempo achter mij aangefietst. (Ik ben het gewend, ik fiets elke dag en heb een aardige conditie. Ieder nadeel heb zijn voordeel.)

Echt op zijn mannenmannenmacho, trok ie vlak voor het viaduct een sprintje. Hij haalde me in met behoorlijke snelheid, gierde naar beneden, keek over zijn schouder, riep nog iets van “kijk eens hoe hard ik ga schat!” en tegelijkertijd trok hij zijn stuur naar links waardoor hij met die bloedsnelheid de stoeprand raakte en met een enorme snoekduik echt als een zak aardappelen op de stoep kwakte.

Daar lag ie dan.

Stom te grinniken.

Ik was minder geamuseerd.

Het laatste stuk zijn we lopend naar huis gegaan en eenmaal thuisgekomen direct naar bed gegaan. Vlam gaf wel wat pijn aan ter hoogte van zijn ribben en hij bewoog zijn linker arm een beetje stijf, maar hij zei dat de schade wel meeviel.

De volgende ochtend (of technisch gesproken, enkele uren later) waren we beiden klaarwakker. Hij door de pijn en ik door zijn gekreun. Vlam kon zich amper omdraaien en zijn arm hing als een lam vleugeltje naast zijn lichaam.

Ik serveerde een tramadolletje en een glas water als ontbijt, we sprongen (ik dan. Hij strompelde) onder de douche en begaven ons richting spoedeisende hulp. Vlam is behoudens soms “een beetje dom” geen pieper dus als hij aangeeft pijn te hebben, kun je er gevoegelijk vanuit gaan dat het geen kattenpis is.

Op de SEH werden foto’s gemaakt van arm en borstkas maar gelukkig bleek één en ander niet gebroken. Slechts gekneusd.

Vlak voor we de uitslag kregen, stonden nichtlief en haar man ineens onverwachts voor onze neuzen. Via de App had ik ze namelijk verteld over ons avontuur. Ze waren zo geschrokken dat ze ons waren komen opzoeken.

Ik reed met mijn nicht mee terug naar huis en haar man reed Vlam in onze auto terug. We dronken gezamenlijk nog even koffie bij ons thuis.

Voor het volgende etentje hebben we afgesproken dat we geen bloemen en/of wijn meer voor elkaar meenemen als kadootje, maar dat we dat geld besteden aan een taxi.

Me dunkt een prima deal.


30 reacties

Vakantievoorpret.

Over 69 dagen gaan we naar Spanje toe.

Het is potverdorie niet normaal hoe snel de tijd voorbij gaat.

Ik zie Vlam en mezelf nog zó in het zwembad dobberen, afgelopen zomer. Ik hangend aan hem, benen om hem heen. Helemaal rozig door de zon, het warme water en de 3 caipirinha’s die we daarvoor naar binnen hadden getikt.

Een uurtje daarvoor was de eigenaar van het huisje even kort komen buurten om de kwaliteit van het zwemwater te controleren en te informeren hoe we het hadden.

Ik lag zwaar een siësta te houden, boven, in het huis, lekker in de koelte van de slapkamer. (Ik pas me heel snel aan aan de gewoontes van een land. Zeker als het zulke zaken betreft.)

De eigenaar meldde en passant dat de mensen die de week voor ons het huis hadden gehuurd erg enthousiast waren en hun slordige 1100 vrienden op Facebook voorzien hadden van mooie plaatjes en dito verhalen over de Gekko. Naar aanleiding daarvan, had hij al diverse aanvragen ontvangen. Hij vroeg Vlam wat wij wilden. Waren wij van plan het volgende jaar terug te komen?

Dus daar hadden we het over, al zwemmend.

We zaten onze tweede zomervakantie op dezelfde plek en alhoewel het hartstikke beviel, bekroop ons allebei even het gevoel van suf- en burgerlijkheid. Weer naar dezelfde plek toe? Moeten mensen van onze leeftijd niet avontuurlijk zijn? Globetrottend de wereld over? Dingen zien? Abseilen en cliffhangen?

Neh.

Vlam en ik houden van rust en van het strand. Van zwemmen en koken. Van wijn en goeie supermarkten.

En dat alles is daar te vinden. Op 1 superplek.

In een huis dat op 200 meter van de eerstvolgende buren ligt. Waar je in je blote kont in je eigen zwembad kunt springen. Waar er een geweldige buitenkeuken is en een koekkast met ijsblokjesmachine. Waar je niets anders hoort dan krekels en cicades. Waar je, als je je berg afdaalt, in 10 minuten op het strand bent. En in 5 in een wijnwinkel waar je van gekkigheid niet weet wat je moet kiezen.

En dus mailden we 10 maanden geleden de eigenaar en vroegen we hem of hij week die en die voor ons wilde reserveren.

Het leek nog een eeuwigheid te gaan duren voor we weer zouden gaan.

En nu is het alweer bijna zover.

Poeh.

Een week of wat geleden boekte ik alvast een hotelkamer in Girona, want daar willen we de nacht voor we het huisje in mogen, gaan slapen.

Want we weten namelijk nú al waar we die avond willen eten. (Over gezapig gesproken :))

In het restaurantje op de hoek van het Plaça de la Independència.

Ik heb nog net niet alvast op de menukaart gekeken wat ik wil gaan eten. Maar het scheelt niet veel. Mán, wat hebben we er alle drie al weer zin in.

¡Viva España!


44 reacties

Hek.

Ik heb me vanmorgen ziek gemeld op mijn werk.

Gisteravond voelde ik ‘m er al insluipen. Mijn rug. De spieren aan de linkerkant zijn enorm verkrampt. Ik heb gisteren de hele middag raar schuin aan mijn bureautje moeten zitten om longfuncties af te nemen en dat voelde al niet goed.

Hoe verder de dag vorderde, hoe pijnlijker één en ander werd. Rug, nek, flanken. De hele linkerkant deed gezellig mee.

Na een lastige nacht met veel wakker zijn want elke draai was pijnlijk, nam ik vanmorgen na een hete douche een diclofenacje en een halve tramadol van Vlam (en een dikke maagbeschermer) en was ik écht voornemens me op mijn fiets te hijsen en te gaan werken.

De pijnstillers deden helaas echter geen moer en om 7 uur hakte ik de knoop door. Oma ging een dag op de bank doorbrengen. (Met Netflix! Ieder nadeel heb ze voordeel…)

Ik leek wel gek op mijn lichaam in deze staat nóg een dag te pijnigen.

Ik baal er wel van.

Uiteraard voel ik me schuldig naar mijn collega toe. Echte vrouw als ik ben met mijn eeuwige (misplaatste) schuldgevoel.

Maar ook intern ben ik er mee bezig en heb ik er zwaar de P in. Ik merk namelijk dat ik het laatste jaar steeds wel wat mankeer. Uiteraard heb ik mijn kapotte heup die regelmatig opspeelt. Maar dat is al 10 jaar zo. Ik heb het over andere vage, vervelende en beperkende pijntjes. Ik heb nu voor de 2e keer in enkele maanden tijd door mijn rug gegaan. Daarvoor heb ik maanden last gehad van een zere schouder. En weer daarvoor had ik bijna degelijks een stijve nek. Tussendoor heb ik regelmatig behoorlijke last van mijn billen. Er zit dan heel diep een venijnige stekende pijn in en elke beweging is een ramp. Om en om spelen ze op, de klootzakken.

Ik ben het hartstikke zat. Nu al.

Dat ik 40 plus ben en dat mijn borsten inmiddels hun beste tijd hebben gehad; oké. (Lees: no way dat ze de potloodtest nog kunnen doorstaan… Zucht.)

Dat wanneer ik eens lekker gejankt heb, ik er 2 dagen uitzie alsof ik bleekwater in mijn ogen heb gehad, dat mijn oogleden zijn opgezwollen en het lijkt alsof ik een week gruwelijk heb doorgehaald… Soit.

Dat ik na een avondje met teveel wijn, me voel alsof ik ben overreden door een vrachtwagen en daarna 3 dagen moet herstellen, daar kan ik ook wel mee leven.

Zelfs mijn beginnende overgangsklachten met haaruitval, mood swings, vocht vasthouden en een zeer kabbelend libido heb ik een plekje gegeven.

Idem dito wat betreft mijn steeds verder oprukkende grijze haar. Het hoort erbij. Schijnt.

Maar als die vage pijntjes en kwaaltjes: hou eens op zeg!

Als ik nu al begin met al die mankementen, in welke staat haal ik dan in vredesnaam de 80 jaar?

Als ik voor die tijd al niet ben afgebroken dan…


36 reacties

Moeizaam.

De afgelopen week ging het bloggen zeer moeizaam.

Ik heb wel een paar keer mijn WordPress dashboard geopend, maar na een paar minuten gaf ik het maar weer op. Geen inspiratie. Of erger: geen rust.

Dat laatste is meer het hangijzer.

Leuk hoor: als die extra dagen vrij en dat gatenkaasrooster. Alleen was ik niet de enige. Er waren ook nog een kind en een man die mee genoten. En uit hen wil helaas nog wel eens een geluidje of wat komen.

En dan hebben we nog het werk van Vlam waar ik laats al over blogde. Er zijn ochtenden dat ie hier pas om 5 over half 7 het pand verlaat. Om 6 uur 43 gaat de wekker van Jill. Dat betekent dat ik elke morgen 8 hele minuten heb om in alle rust aan tafel te zitten en een verhaaltje uit mijn mouw te schudden. Nou lukt het me meestal aardig vlot, een stukje schrijven, maar 8 minuten is verdomde lastig.

Daarbij deel ik ‘s morgens de eettafel met poes Misty. Die wil a) na een nacht alleen zijn héél erg graag aandacht en loopt over mijn toetsenbord, kopt tegen mijn beeldscherm, plaatst haar koppie heel dicht tegen mijn hoofd aan én ze ligt b) nogal op de loer. Want als ik mijn bakje kwark met muesli op heb, mag zij ‘m uitlebberen. Ik moet dus tijdens met typen heel erg goed opletten dat ze niet stiekem al een likje neemt. Ik houd van haar, maar er zijn grenzen aan wat ik leuk en lief en lekker vind.

En -ik geef het toe- er is nóg een reden waarom ik de laatste tijd wat verzaakt heb. Want de trouwe lezer weet dat ik een paarse koptelefoon heb en, als ik dat wil en nodig acht, me heel goed kan afsluiten van al het gezinslawaai.

We hebben sinds een paar maanden Netflix.

En mán, wat hebben ze daar leuke series.

Ik ben nooit zo van de tv kijk geweest. Ik vind een afleveringetje NCIS of CSI leuk, maar verder kwam ik nooit. Het is dat als ik nooit aanspraak maak op de televisie, ik ook nooit aan bod kom, dus uit pure noodzaak (want het is best lekker, vind ik, om na een dag werken even een uurtje suf voor je uit te kijken en niet teveel te hoeven nadenken), ging ik ook Criminal Minds volgen. The Mentalist vond ik ook wel geinig sterker nog: als Vlam er niet meer is, “neem” ik Patrick Jane als man, maar tegenwoordig komt die serie “pas” om half 10 en dan liggen Vlam en ik, zoals het oude hekken betaamd, reeds op 1 oor.

Maandagavond wordt er hier gezamenlijk The Blacklist gekeken. Ge-wel-dig-e serie. Ik houd van Raymond Reddington. Echt. Ik blijf er zelfs voor thuis, pas afspraken aan om maar om half 9 te kunnen kijken. Heel erg.

Maar nu hebben we dus Netflix en ik kijk heerlijk elke avond, terwijl Vlam iets van DWDD, voetbal of het nieuws kijkt, op mijn laptopje met paarse koptelefoon een aflevering of 2, soms wel 3.

Niks bloggen.

Ik heb het retedruk met Haven, Penny Dreadful en Orphan Black…

Mea culpa.


38 reacties

Verwennerij.

Ook ik ben vandaag hartstikke in de watten gelegd.

Door zowel kind, als door manlief.

Er was een ontbijtje geregeld, er was een tafel gedekt, er stond een prachtige rode roos in een vaasje op tafel en ik ben weer schandalig verwend met een prachtige clutch, nieuwe kekke Essie nagellak en lekkere douchespulletjes.

Jill postte een heel lief berichtje op Facebook met een paar mooie foto’s van ons saampjes zo door de afgelopen 15 jaar heen en noemde me de allerliefste mama van de hele wereld *smelt*.

Wat wil een mensch nog meer?

Niets toch?

Nou ja: een nieuwe heup dan misschien.

Want die bedierf stiekem helaas wel een klein beetje de feestvreugde vandaag.

Gisteren begon ie voor het eerst in 3 maanden weer lichtjes te etteren en toen ik vanmorgen wakker werd, was de pijn weer in alle hevigheid aanwezig. (Voor de nieuwe mensch hier op dit blog: ik heb een scheurtje in het kraakbeen van mijn linker heup dat soms dubbelklapt en dan verrotte zeer doet en maakt dat ik amper kan lopen omdat ik mijn been dan niet kan belasten. Zie ook hier.)

Ik heb dus helaas weer als vanouds op zijn Lucille Werners hinkend en strompelend en steunend aan tafels en stoelen de zondag doorgebracht. Niks samen wandelen en lekker naar buiten, de zon in.

Oma heeft zich naar een terras aan de Dobbeplas laten rijden. Aldaar heeft ze een latte macciato in de zon gedronken met haar mantelzorgende echtgenoot en toen zijn ze via AH voor de broodnodige dagelijkse boodschappen, weer als een speer retour naar huis gegaan alwaar zij de rest van de dag op de bank onder luid protest (en lichte dwang) heeft doorgebracht.

Driewerf hoezee voor onze Grande Espace waar ik makkelijk in en uit kan omdat hij zo’n lekkere hoge instap heeft.

Driewerf hoezee ook voor Vlam die elke keer weer als die k*&%$@ heup opspeelt, alles zonder te morren oppakt en zijn huisvrouwtje mannetje staat. Die alle boodschappentassen alleen naar boven sjouwt, kookt, de was ophangt, de vaatwasser leegruimt en mij voorziet van thee.

Ik heb niet alleen de leukste dochter van het Noordelijk halfrond. Ook nog eens de liefste man.

Daar kunnen geen 1000 clutches tegenop…

 

Ja, dit zat er dus in dat pakje dat Vlam zo achterloos had neergezet...

Ja, dit zat er dus in dat pakje dat Vlam zo achterloos had neergezet…