kliefje.wordpress.com

Mijn reilen & zeilen. Mijn dagelijkse beslommeringen & verwonderingen. Ik raak niet uitgeschreven.


101 reacties

Ontlurkdag!

Het is weer zover, wéér 29 april, wéér een jaar voorbij.

Wat is er zo bijzonder aan vandaag?

In 2011 riep ik deze dag uit tot “ontlurkdag”.

Drie keer raden waar dit blogje vandaag over gaat dus?

Jawel: tijd om uit die kast te komen u lurkende medemensch!

Voor degenen die echt géén idee hebben waarover ik het heb:
Een lurker is een persoon die op internetfora, chatrooms, blogs of Wiki’s alleen meeleest, maar zelf (bijna) niets bijdraagt. Binnen het lurken kent men een aantal groepen; de eerste is geheelonthouder, dat wil zeggen dat deze helemaal nooit iets toevoegt. De tweede is iemand die zelden iets bijdraagt, slechts af en toe dus, de derde is een persoon die wel in bepaalde nieuwsgroepen, chatrooms of forums iets bijdraagt maar in andere alleen lurkt. Wanneer een lurker plots echt gaat bijdragen na een tijd lurken noemt men dat ontlurken. Dit kan echter ook van tijdelijke aard zijn. Men kan na actieve periode ook weer in de lurkmode gaan.

Ik heb nog steeds een groeiend aantal lezers per dag, maar er zit een gapend gat tussen het aantal hits en de reacties (alhoewel je mij absoluut niet hoort klagen. Ik heb de leukste en de liefste reageerders ooit. En veel ook) In ieder geval: een raar fenomeen vind ik die discrepantie grootte Grand Canyon. Ik snap dat mijn verhalen niet elke keer even boeiend en komisch zijn en/of echt iets bijdragen, misschien soms ronduit stom of beledigend zijn… Maar heeft u nou nog nooit de behoefte gevoeld te reageren? Zelfs al was het negatief? Ik kan best tegen kritiek hoor.

In ieder geval…

Vandaar deze dag én mijn oproep: kom uit de kast lurkers! Onthul uzelf, zeg iets, vertel, deel, hoe komt u hier, wat vindt u van mij, wat kan beter… Kortom: wat dan ook. Altijd leuk om nieuwe mensen te “ontmoeten”.

U hoeft van mij overigens echt niet geheel uit de lurkmode te gaan, het mag gewoon een tijdelijke opleving zijn. Wat heet: het is alleen vandaag Ontlurkdag. Morgen is deze ellende weer voorbij. En kunt u gewoon weer fijn de anonimiteit in. Lekker alleen maar lezen. Dat mag, ik ben daar niet teleurgesteld over.

Erewoord.

En uiteraard mogen alle mensen die wél regelmatig reageren op mijn blogjes, dat vandaag óók doen. Graag zelfs. Ik vind alle commentaren enig zoals u weet.

PS: de reacties van mensen die voor het eerst hier reageren, komen altijd in mijn moderatebakje. Betekent niet dat uw reactie omdat ie ineens weg is, is opgelost into thin air, maar dat ik ‘m eerst moet lezen en goedkeuren. Dat kan soms even duren, aangezien ik ook tussen de bedrijven door een echt leven heb (en zeer waarschijnlijk een haperende internetverbinding daar op die Spaanse berg… Maar ik doe mijn best één en ander zo snel mogelijk te doen!)


23 reacties

Plogje 7.

20160424_200853

Poezen zijn verschrikkelijk. Ze komen dus écht niet, hoe vaak je ze ook roept…

 

20160421_092828

Vorige week had ik een werkweek van maar liefst vier (!) hele uren. Ik was dan ook niet echt oververmoeid toen mijn weekend weer begon. Ik zou er best aan kunnen wennen.

 

20160420_091600

“Gelukkig” was ik vrij, want ik had buikpijntechnisch namelijk een waardeloze week en de paracetamol in combinatie met ibuprofen werd dan ook behoorlijk ingenomen.

 

6b37bc20-af64-45c6-8715-29a986591a5d

Een poes ken nét niet in een frambozenbakje. Misty heeft het uitgeprobeerd.

 

IMG_5300

Heerlijk rondje gelopen met Jill en Escape. En onze hoffotograaf.

 

20160422_174223

Vrijdag werd er dus niet gekookt. Ik blééf tellen op die app van het Voedingscentrum. Zucht.

 

IMG_3851

Oh. En als u me zoekt… Ik ben er even niet de aankomende dagen. Dussss :D


31 reacties

Sentimenteel.

Nou ben ik de laatste week al hormoongerelateerd hartstikke labiel en jank ik om bijkans alles.

Maar het hielp dus ook niet echt niet dat de liefde van mijn puberleven ineens overleed. Niet dat ik emotioneel werd van de dood van iemand die ik niet ken, maar echt óveral werden zijn liedjes gedraaid.

En ik heb bij ál die nummer dus herinneringen.

Lol. In bed met de voorzitter van de Nederlandse fanclub van Prince. Een vriendin en ik overnachtend op het treinstation van Heerenveen omdat we de laatste trein na een concert gemist hadden. De werkelijk ge-wel-dig-e en door niemand geëvenaarde concerten zelf. De ranzige seksuele teksten en bewegingen. De outfits van His Royal Badness.

Maar ook heel veel verdriet.

De eerste twintig jaar van mijn leven waren niet bepaald de leukste. Ik zat nogal in de knoop met mijzelf en had een hekel aan de hele wereld.

Ik kon echt zwelgen in de veelal droevige en spirituele muziek én de prachtige teksten van Prince.

Have you ever been so lonely
That you felt like you were the only one in this world?

Ik had zelfs in hele grote geschilderde symbolen op de muur van mijn slaapkamer een stuk uit dat liedje staan. Zo gek was ik dat nummer. Na ruim twintig jaar kan ik het nog zó tekenen.

Naamloos

Love is God, God is love. Girls and boys love God above.

Zaterdagavond, toen onze visite naar huis was, vielen we zo met onze neuzen in de paarse boter. Purple Rain was op televisie. Wat was die film toch tenenkrommend slecht. Maar wat was de muziek geweldig. Ik heb het Vlam niet aangedaan, maar ik kan al die nummers inclusief elk kreuntje en steuntje meeblèren.

Uiteraard heb ik wel (in alle stilte) een serieuze traan gelaten toen het titelnummer werd gespeeld.

Blijft mooi.

En hij blijft de allerbeste.


43 reacties

Opgeruimd!

Op diverse blogs las ik over het boek “Opgeruimd” van de Japanse opruimgoeroe Marie Kondo, die daarin “wijze lessen” geeft voor een schoon en rommelvrij huis en hoe opruimen je leven voorgoed kan veranderen.

Ik ben altijd de laatste die hippe dingen oppikt, ik had er nog nooit van gehoord.

Het zal best wel handig zijn hoor, een leidraad voor mensen die géén idee hebben hoe ze hun rommelige huis aanpakken. Ik heb daar geen last van. Ik ben zo opruimerig als de pest. De autist in mij móét dingen op vaste plekken hebben en ik houd van strak. Rommel maakt me onrustig. Ik ben een fan van “een schoon huis als opmaat voor een schone ziel”. Op mijn bureau ligt alles in rechte lijnen en is er nog geen kruimeltje in het toetsenbord te vinden. Ik kan met mijn ogen dicht alles vinden. Dingen die ik al een jaar niet heb gebruikt, gooi ik weg. Onnodige ballast. Ook de spullen van Vlam en Jill moeten er aan geloven. Ik zeg natuurlijk niets. En soms komen ze er pas járen later achter dat iets verdwenen is. Of nooit. (En nu lezen ze dit en krijg ik vanavond daar natuurlijk Kamervragen over…)

Zelf vond ik het boek dus voornamelijk heel erg vermakelijk.

En absurd. Dat ook.

Zo las ik deze tips:

Praat met je kleding. Bij het opruimen van je kledingkast moet je ieder kledingstuk aanraken, want terwijl je je handen over de stof laat gaan, draag je energie over en daardoor zou alles gaan glanzen en stralen. Daarnaast moet je ieder kledingstuk bedanken voor het feit dat ze je lichaam beschermen.

Wees lief voor je sokken en panty’s. Geloof het of niet, maar ook je sokken hebben tijd nodig om uit te rusten. Als ze worden terug gevouwen, opgerold tot bollen of geknoopt en weggestopt in de kast, zijn ze continu in een gespannen staat. Het beste vouw je ze tot kleine pakketjes en zet je ze rechtop in je la. Niet op elkaar, want ook dat is belastend.

Leeg elke avond je handtas. Marie raadt aan om een plekje te creëren, een bak of een lade waarin je elke dag je handtas leeg kunt maken als je thuis komt. De volgende ochtend doe je de spullen die je nodig hebt, gewoon opnieuw in de handtas die je die dag zal gebruiken.

Right.

Praten tegen je kleding? Mijn broeken bedanken? Mijn truien betasten? Sokken die stiekem zo getraumatiseerd als de pest zijn en EMDR nodig hebben? Elke dag mijn handtas legen?

Niks voor mij, dat boek.

Ik heb al mijn tig lippenstiften elke dag nodig. Ik sjouw ze met liefde overal mee naar toe. Marie kan de boom in wat mij betreft.

20160115_110713

 


30 reacties

Vervoer.

Betty vroeg me: vervoer, rijd je zelf auto?

Tsja. Das een dingetje.

Ik ben één van die twee vrouwen in heeeeeel Nederland die geen rijbewijs heeft.

Hoe dat zo? Zo’n ontwikkelde vrouw, zó zelfbedruipend en autonoom en dan niet eens kunnen autorijden? Dat is toch raar en vooral niet meer van deze tijd? Hoe vaak ik dat al niet gehoord heb. Pffff.

Misschien kan ik het wel hoor, ik heb er gewoon nul komma nul interesse in. Ik heb niets met dingen waar motors in zitten. Als puber heb ik ook maar een blauwe maandag een snorbrommertje gehad. En dan ook alleen maar omdat ik hem kreeg. Na een week of twee werd hij gejat en ik ging gewoon weer op de fiets.

Ik houd van fietsen.

Niks zo lekker ook als na een dag op de praktijk, even in alle rust naar huis fietsen. Kunnen bewegen, de frisse wind door je haar laten gaan.

Een rijbewijs stond ook nooit op mijn verlanglijstje. Vanaf mijn achttiende tot aan ik Jill kreeg werkte ik in de horeca, meestal zes dagen per week. Die ene dag dat ik vrij had, wilde ik geen verplichtingen en dus ook geen rijlessen. Toen ik zesentwintig was, werd Jill geboren. Ik heb jarenlang alleen voor haar gezorgd en er was geen eens geld voor rijlessen en/of een auto. Toen kreeg ik een relatie met een man die chronisch geld tekort had en kwam er weer niets van. Toen scheidde ik van hem en was er wéér geen geld.

En nu zou het wel kunnen maar is het niet nodig. Vind ik.

Want sinds ik een relatie heb met Vlam, heb ik mijn eigen privé chauffeur. Hij haalt en brengt me namelijk met liefde. Altijd en overal. Vorige week vrijdag bijvoorbeeld, ik had een etentje van HVD in Utrecht. Het liefste had Vlam me afgezet en weer opgehaald, maar dat vind ik echt je reinste kolder. Ik houd van treinen. Ik ben niet gehandicapt. Noch van suiker. Ik vind het lief dat hij voor me wil zorgen, maar daar zijn grenzen aan wat mij betreft.

Ik ging heel lekker met de trein. Klaar! Grote beker met cappuccino. E-reader. Telefoon met Wordfeud. Beetje staren uit het raam. Stiltecoupé. Ik houd er van. Geen weerwoord.

Zo tegen het einde van het etentje zou ik hem even op de hoogte houden van hoe laat in de trein zou nemen en of hij me eventueel ergens halverwege zou kunnen oppikken.

Ik liep na afloop in de zeikende regen van restaurant naar station, dus keek niet op mijn telefoon. Ik plofte in de trein naar Rotterdam, haalde mijn Samsung uit mijn tas en zag 1) een gemiste oproep en 2) appjes van zowel Jill als Vlam. Ze stonden naast de roltrappen, bij het busstation van Utrecht centraal. En of ik al klaar was?

Ik greep mijn tas, rende de trein uit en stapte uit terwijl er al gefloten werd.

Op de valreep dus. Anders hadden man en kind achter de trein aan kunnen rijden tot aan Gouda.

Kortom: waarom zou ik in vredesnaam een vermogen gaan uitgeven aan een rijbewijs als ik een zeer attente man heb, een bushalte voor de deur, een fiets, flinke beenspieren en een treinstation plus metrohalte om de hoek?