kliefje.wordpress.com

Mijn reilen & zeilen. Mijn dagelijkse beslommeringen & verwonderingen. Ik raak niet uitgeschreven.


20 reacties

Crockpot.

Vorige week zondag togen Vlam en ik naar Het Kookpunt in Rotterdam omdat ik me graag eens live wilde laten adviseren over een slow cooker. Ik had dat ding al een paar maanden in de smiezen maar twijfelde over het merk én ik wilde nog wat achtergrond informatie. Het leek me erg handig. Ingrediënten erin mikken, de pot aan zetten, even de stad in voor nieuwe schoenen en thuis komen in een welriekend huis. Het is net zoiets als het ouderwetsche petroleumstelletje, maar dan zonder de kans dat je huis in de fik vliegt bij afwezigheid en je mist de nogal doordringende geur van fossiele brandstoffen.

In ieder geval: onder het genot van een espressootje en ijskoffie met tonic (klinkt goor, maar het was zálig) struinden Vlam en ik Het Kookpunt af. Ik zou er echt met gemak dúízenden euro’s uit kunnen geven. Ik word altijd enorm hebberig van zulke winkels. Gelukkig moeten we a) weer even pas op de plaats doen qua geld na de dure vakantie en b) zijn we zeer klein behuisd, dus elke nieuwe aankoop moeten we met duct tape aan het plafond vastmaken, dus dan kijk je wel link uit om dingen te kopen die je niet écht nodig hebt aan te schaffen (maar voor schoenen maak ik graag een uitzondering…)

We zouden écht alleen maar even kijken en luisteren. Uiteraard waren we makkelijk te verleiden en verlieten we het pand met een heuse Crockpot. Eentje van 3,7 liter want het is ook wel handig als er mensen mee kunnen eten, toch?

Deze week heb ik er ter uitvogel al 3 recepten in gemaakt en ik ben erg enthousiast. Vlam ook. Die had zo zijn bedenkingen toen er weer een apparaat bij kwam, maar is erg content met dat wat ik er uit tover.

Er zijn werkelijk duizenden recepten online te vinden, maar ik zou ik niet zijn, als ik niets iets zelf fabriceerde. En dat was onderstaand recept dat ik zelf, ter plekke, wachtend bij de slager verzon en nu al een blijvertje is. Komt ie, de Marokkaanse stoof:

In een pan goed doorregen rundvlees in blokjes bakken in olijfolie, wanneer bruin > in de slow cooker.

Daarbij doen:

2 puntpaprika’s in grove stukken
1 winterwortel in grove stukken
1 aubergine in grove stukken
4 teentjes knoflook in plakjes
2 uien in grove snippers
scheutje rode wijn
blik tomatenblokjes
flinke scheut gembersiroop
2 kopjes water
klein handje pimentkorrels
klein handje kardemom
klein handje komijnzaad
klein handje korianderzaadjes
3 stokjes kaneel
5 kruidnagels
2 Spaanse pepertjes met zaad in stukjes
bouillonblokje verkruimeld
flinke schep ras-el-hanout
hand gedroogde abrikozen doormidden geknipt
hand rozijnen

Op de hoge stand 4 uur in de slow cooker of 8 uur op de lage stand. 

Serveren met (naturel) couscous en handje fijngeknipte koriander erover.

Met kippenpoten of kippendijen zal het ook wel prima gaan. Lamsvlees lijkt mij persoonlijk ook erg lekker daarbij, maar daar moet je van houden. Niet iedereen is daar even gek op.

Ik hield nog behoorlijk wat saus over en die ga ik straks even staafmixeren en gooi in in de vriezer. Voor als ik een keertje geen zin heb om te koken. Lijkt me prima voor over een stukje gegrilde kipfilet. Beetje rijst erbij, wat courgette.

Kortom: de Crockpot is een geweldig ding! Hulde!


23 reacties

Verandering.

Terug uit Spanje verbleven we dus, zoals bekend, enkele dagen in Mimizan. Een plaatsje aan de westkust van Frankrijk.

De stranden zijn daar minstens zo mooi als in Zeeland. Breed en eindeloos en er is in tegenstelling tot aan het strand van Lloret veel verschil tussen eb en vloed. En waar de golven aan de Middellandse zee kabbelen, zijn die van de Atlantische oceaan beukend en schuimend.

Ik houd van het strand.

Vroeger kwam ik er veel om te paardrijden.

Nu om te zwemmen en te lezen.

Ik kan uren op het strand zitten, maar niet om te bakken. Ik zit op een stoeltje onder een parasol met mijn e-reader. Afwisselend te lezen en suf om me heen te kijken. Zálig.

Waar ik naar toe wilde > Mimizan. Wat een leuk plaatsje. Druk, maar niet té. Toeristisch, maar je kunt ook de rust opzoeken. Er zijn allemaal kleine winkeltjes en er is om de hoek, klein stukje rijden, een enorme LeClerq met mijn geliefde Franse douchegelletjes. Er zijn buiten veel stranden, ook enorm veel bossen. Er zijn -hoezee- geen muggen. Er zijn goeie koffietentjes, je kunt er voor 6 euro overal ontbijten, een diner gebruik je al voor 11 euro, een flesje huiswijn kost ook zoiets. Er zijn overal Franse bakkers met “chaussons aux pommes” waar ik een moord voor doe. Ik kan er “petites fritures” eten, waar ik ook heel erg blij van word…

Jill zag het wel zitten, volgend jaar naar Mimizan. Lloret vindt ze tof, maar nu ze 15 en een half is, is die afgelegen Spaanse berg voor haar wel heel erg stil.

En tuurlijk begrijp ik dat.

Persoonlijk houd ik enorm van stilte en ik vind het absoluut geen straf om geheel prikkelloos mijn vakantie door te moeten brengen. Ik heb aan mijn 2 favoriete mensen genoeg.

Maar aan de andere kant, als Jill (en Vlam) gelukkig en ontspannen zijn, maakt het mij geen zak uit waar ik naar toe ga.

Met 2 kleine kanttekeningen.

Ik ging er ook mee akkoord dat we volgend jaar naar de Franse westkust gaan (óf 2 weken Mimizan, óf een week Mimizan en een week Ile D’Oléron, dat moeten we nog even verzinnen) en dat het een appartement met uitzicht op de oceaan wordt, maar dat ik er wel eentje wil met een aardig balkonnetje en een beetje keuken. Ik moet er namelijk niet aan denken, 2 weken lang, elke avond uit eten te moeten. Ik wil ook gewoon halfnakend met een simpel zelfgekocht wijntje naar de ondergaande zon kunnen kijken. Niet me elke avond ik een jurk moeten hijsen en voor de zoveelste keer een vette toeristenhap (want daar ontkom je in zulke plaatsen bijna niet aan) te moeten eten. Ik zou er verdrietig van worden als ik 2 weken lang me verplicht tussen de mensen moet begeven. Daar ben ik geen echt mens voor.

Jill en Vlam gingen akkoord.

En dus hakten we de knoop door en mailde ik de eigenaar van de Gekko en legde uit dat we onze voorlopige reservering wilde annuleren.

Dus lieve mensen, de Gekko is weer beschikbaar! (Nu durf ik wel een linkje te zetten, haha!)


27 reacties

Alternatief.

Pas geleden vertelde iemand die haar kanker wil genezen, dat ze gaat beginnen met een citroenkuur. Je begint op dag 1 met het drinken van het sap van 1 citroen, en elke dag 2 meer, tot je aan 21 stuks zit.

Persoonlijk denk ik dat het je, behoudens een gat in je maag, niets gaat opleveren.

Maar ik ben niet bepaald objectief als het gaat om alternatieve geneeskunde zoals u reeds weet. Lijkt me logisch ook als je al 12 jaar je geld verdient in een huisartsenpraktijk en je jaren en jaren aan scholing heb gevolgd in de lijn van de reguliere geneeskunde.

Schoorvoetend ging ik vorig jaar september naar de homeopaat, omdat ik behoorlijke last had van PMS klachten en de gynaecoloog me niets anders te bieden had dan hormoonpreparaten en/of een mild antidepressivum. Omdat het allebei rotzooi is, bedankte ik. Hij begreep me. Dan moest ik maar gedurende die periode aan lastenverlichting doen, zei hij. Ga 5 dagen maand alleen het bos in, werd me nog met een knipoog verteld. Right. Ik zou er een moord voor doen, elke maand in retraite, maar één en ander is helaas in mijn leven niet toepasbaar.

Ik keek het nog een aantal maanden aan en maakte uiteindelijk een afspraak met Klazien uut Zalk. Mijn klachten zijn in bijna een jaar tijd zeker met de helft verminderd. Nou wil het verhaal dat ik tegelijkertijd met de Nux en de Ignatia ook ben gestart met extra magnesium en selenium (dat door gynaecologen vaak wordt geadviseerd bij overgangsklachten) en ik alle 4 de pillen dan wel korrels nog steeds gebruik. Ik weet dus nog niet wat de truc nou heeft gedaan.

Maakt ook niet uit, het zal me jeuken. Ik ben heel blij met het resultaat.

Vlam ook.

Van te voren had ik al geroepen dat die afspraak bij de homeopaat een é-nor-me drempel voor me was en wanneer dat niet zou helpen, het alternatieve vreemdgaan daar voor mij zou beginnen én eindigen.

Ik zat nog niet koud aan het bureau van Klazien, toen ik haar waarschuwde; ik ben enorm sceptisch en als je me gaat vertellen dat je mijn aura kunt zien en dat je met huisdieren kunt praten, dan ben ik weg. Gelukkig had ze behalve kennis van homeopathie verder geen bijzondere krachten en dus ik bleef.

Maar, zoals hierboven ook al vermeld, verder sta ik echt niet open alternativiteit. Ik heb niks met Chinese kruidendokters, magnetiseurs, acupunctuur, handoplegging, reiki, de Mir methode, lappen met wonderolie, uien op je nachtkastje, paardenbloemen onder je oksel en dus ook niet met die citroenkuur.

Bijna elke dag spreek ik mensen die de wanhoop nabij zijn. Die jarenlang pijn hebben, of die van alles mankeren maar geen diagnose hebben en dus ook geen behandeling. Die heel erg ziek zijn, of soms zelfs dood aan het gaan zijn. En die grijpen (alle begrip voor, dat staat buiten kijf, dat u dat even weet) alle mogelijke zaken aan.

Maar ik heb na al die jaren en al die “oplossingen” geen verhalen te bieden over wonderbaarlijke genezingen.

Alleen over teleurstellingen en lege portemonnees…


32 reacties

Vakantieblues.

Mán, wat hebben we een zalige vakantie gehad.

We vertrokken een drie weken geleden, op donderdag, om 12 uur, meteen na mijn werk. Die avond zijn we tot ongeveer 22 uur vlot en zonder vertraging doorgereden en zijn we ergens in aan de Lot beland. In zo’n vaag hotel waar je incheckt met je creditcard, geen mens aantreft en waar het een complete verrassing is waar je de volgende morgen wakker wordt. Mij (als groot fan van Stephen King zijnde) bekruipt altijd de angst dat je ergens belandt zonder bereik en dat door een gaatje in de muur een serial killer je bespiedt. Zo’n viezige zoon van rond de 50 van een zeer dominante moeder die niet vies is van een potje incest.

Maar gelukkig hebben we het overleefd. Niets aan het handje.

De volgende morgen vertrokken we vroeg, aten een ontbijtje bij een pompstation en reden we op het gemakkie, wederom zonder files naar Girona. Alwaar een zeer luxe hotelkamer op ons wachtte en we zowel lunch, als diner, als ontbijt op ons zo geliefde Placa de la independencia gebruikten.

Zaterdagmorgen reden we op de eerste zwarte zaterdag file- en ellendeloos de laatste 40 kilometer naar Lloret. Via de supermarkt en de wijnhal, kwamen we aan op de Spaanse berg. Met alleen cicades en krekels (en tijgermuggen, kutbeesten), geen mensen. En zicht op de Middellandse zee.

Twee weken lang vermaakten we ons op het strand en in het zwembad, we lunchten in Tossa de Mar, bezochten op een bewolkte dag een groot shopping centrum in Barcelona, slenterden over de zondagmarkt in Tordera. We dronken sloten wijn en caipirinha’s. We aten kilo’s gamba’s en zeebaars. Jill en ik lazen tientallen boeken en Vlam vulde achter elkaar zijn sudoku’s in.

Na die 2 weken die natuurlijk véél te snel weer voorbij waren, reden we een 650 kilometer met een heel klein beetje vertraging rond Bordeaux naar de Franse westkust, naar een hotelletje in Mimizan. Dat eigendom is van een oude kennis van Vlam.

Daar verbleven we nog 2 dagen op het strand. De golven zijn daar zó hoog, dat je regelmatig zonder bikini en contactlenzen op het strand wordt geworpen. Jill en Vlam hebben úren in het water gelegen. Ondergetekende zat zalig onder een parasol te lezen. Ook leuk.

Dinsdagmorgen was het feest definitief voorbij en stapten we na een relaxt ontbijtje voor de laatste 1100 kilometer in de auto.

Wéér hadden we nergens file, zelfs Parijs passeerden we zonder problemen.

Jammer alleen dat het LED dashboard van onze auto op de heenreis al de geest had gegeven, waardoor we zeker tot 50 kilometer voor Antwerpen hetzelfde radiostation op hadden staan. Dat 9 uur lang 5 dezelfde liedjes heeft gedraaid. Als ik nog 1 keer Policeman van Eva Simons hoor, snijd ik mijn polsen door. Echt.

Thuisgekomen, kregen we het trieste nieuws dat iemand uit de familie kanker heeft, onbehandelbaar. En dus zaten we woensdagmiddag al snotterend met de betreffende mensen aan tafel. Vól in de realiteit.

De verfrissende vakantie was op slag vergeten, het lijkt echt alweer eeuwen geleden dat ik in mijn blote kont in mijn “eigen” zwembad lag, lurkend aan een roséetje…

Ik heb ‘m derhalve dit jaar nogal zwaar te pakken.

De vakantieblues.

Bah :(


22 reacties

Retour!

Sinds dinsdagavond zijn we weer terug op het nest na een zéér geslaagde vakantie.

Nul komma nul zin heb ik om me weer in het gewone, dagelijks leven te storten.

Maar gelukkig hebben we de foto’s nog!

Zucht…

Nieuwe vakantieschoenen gekregen van Vlam!

 

Love him!

 

Het strand van Sa Boadella in Lloret. Zalig!

 

Sloten en sloten caipirinha’s hebben we op.

 

Het toppunt van luxe, je eigen zwembad :)

 

Tossa de Mar!

Tossa de Mar!

 

En weer thuis. Shit :(

En weer thuis. Shit :(